გოდება გმირის დედისა...
შენ რომ გამიჩნდი, დააქუხეს სოფელში თოფი,
მეწექი მკერდზე, შენი გული ჩემში ფეთქავდა,
იყავი ჩემი სისხლისა დ ხორცის ნაყოფი,
დედობის მადლი მეწვია და ძარღვებს ხეთქავდა.
დედობა შვილო ტვირთი არის, მას ვერ აწონი,
ასეა, როცა ანგელოზი გიზის კალთაში ,
მე ახლაც მათბობს ჩემს გულმკერდზე შენი ნაწოლი,
და ღამეები გატეხილი იავნანაში.
ვითვლიდით ერთად, ერთად ვწერდით ციცქნა ხელებით,
შენ სხვანაირი იმედის და ოცნების ფერო,
ვმადლობდი დილას, შენს სუნთქვასთან შემოთენებით,
ჩემო სიცოცხლევ, აუხსნელო ტკივილო ჩემო.
დაეცემოდი, მუხლებიდან, სისხლი გდიოდა,
განუგეშებდი, არ შვენისთქო კაცებს ტირილი,
არადა გული, იმ დროს ყელში ამომდიოდა,
რომ არ გეტირა, მე ვისწავლი სიმწრით ღიმილი.
შენგან მომეცა საოცარი დე