ზვიად გამსახურდიას
***
ვინ გნახავდა დაჩოქილს და მოხრილს,
საქართველოს უღელს სწევდი მხრებით,
სისხლი გქონდა, სისხლი ნაღდი კოლხის,
მოდიოდი ქრისტეს მსგავსი გზებით.
წყაროსავით სუფთა გულის პატრონს,
მიწისათვის ცხელი ცრემლით ნამულს,
გიღალატეს, გიღალატეს რა დროს,
მოკალითო, თორემ იხსნის მამულს.
მოკალითო!
ჰქუხდა ბნელი ძალა,
მოძმის ტყვია გაგკრა ეშმას კბილმა,
შენი გვამით მტერმა გაიხარა,
შენი სულით თვით იესო ტკბილმა.
შენ სიკვდილით გაიტანე ლელო,
ცა გოდებით ირხეოდა ქარში,
გაცილებდა მთელი საქართველო,
ბზობა იდგა შენს მამულში მაშინ.
უგნურები ზეიმობენ დღემდე,
თუმცა ჟამი უნდა ჰქონდეთ ოხის,
რა იციან, რომ ამაღლდი მზემდე,
რომ უკვდავი სისხლი გქონდა კოლხის.
/ნანა მეფარიშვილი/