მაარტოობა თითქოს ისე
სხვანაირად კრთება,
როგორც შენი ნახევარი
შენი ბაგით თვრება...
შენს სამყაროს მოუხდება
ეხლა ჩემი ფერი,
სითბოსა და მოფერებას
სხვისგან ნუღარ ელი...
შენ ფრთები მთხოვე, უნაპირო როგორც ქარებიგსურდა ეთოვა ივლისში ჩემს სხეულს ზეციდანფიფქად ქცეული შენს ფანჯრებზე მწვავდა ალებიდა იისფერი წვისი წვეთი ქუჩას გადინდაშენ ფრთები მთხოვე, ბეღურების, თუნდაც გედებისან უფრო მეტი, გსურდა ჩემით გაუკვდავებამოპარვა გსურდა იმერეთის კოკორ ხედებისან ჯვარზე გაკვრა მერე ჩემი დასაფლავება, თუმცა კი შენი თვალებიდან არ ჩანდა ცუდი ისკარიოტელს არ მოჰგავდა შენი ცდუნება შენ მეტი იყავ ვიდრე ქრისტეს ოცდაცამეტი და ცოტა ვიდრე მაცხოვარის გარდაცვალება
შენში ვხედავდი შავთეთრ ლანდებს ჩემი წლებისას ვაფერადებდი დღენიადაგ, მაგრამ ვერ ვცნობდი იცოდი ფრთებს რომ ვუპოხავდი ქარს გრგვინებისას და თურმე რატომ!!! ჩემი ხელით იმ ფრთებს ნატრობდი