მამას !
ვუმზერ ბავშვობას, ვაყოლებ თვალს
და მახსენდება ალერსი დედის ,
მზრუნველი მამის სევდიან ხმაში
დამრიგებლური ტონი კვლავ მესმის.
ვიზრდები ლაღად და დღე მრავალი,
გადათვლილი მაქვს ბავშვურ თითებზე,
თანდათან ვხვდები მტყუანს და მართალს,
ლექსით ვსაუბრობ ათას მიზეზზე.
ფიქრ შესეული გზა და გზა ვიბრძვი,
ვიგებ ცხოვრების უმთავრეს მიზნებს,
სურვილს სურვილი წაებღაუჭა
და ჩემს სიცოცხლეს გრძნობებს ვუმიზნებ.
სისხლის დუღილი, ჩვილის ტირილი,
ახალი სუნთქვა და დაბადება,
ტრიალი, ბრუნვა ამ დედამიწის
და ხელგაწვდილის არ გახარება.
ტკივილი სულის და გულის კვნესა,
დღემდე უგულოდ სულ თან დამყვება,
რაა ცხოვრება, რაა ცხოვრება?
თუ ყველაფერი მაინც მთავრდება.
ლელა ნინუა