უკვე მეშვიდე წელია დაშვებული დროშებით და ტკივილიანი მოგონებებით ვხვდებით აგვისტოს და თითქოს გვიბრუნდება ის ტანჯვა და განცდები,რაც აგვისტოს 5-მა სისხლიანმა დღემ მოგვიტანა მთელ საქართველოს.კიდევ ერთი ისტორია დაიწერა ჩვენს თვალწინ და კიდევ ერთხელ შეიღება საქართველოს მიწა მამულიშვილების სისხლით.
მახსოვს ყველა გრძნობა,ემოცია და ტანში ჟრუანტელი მივლის.საშინელი კადრივით მახსოვს ის მომენტი,როდესაც მამაჩემი და ბიძაჩემი წავიდნენ.მახსოვს პანიკა ჩემს სახლში თითოეულ ახალ ამბავზე,რომელსაც დღე და ღამე ტელევიზორების წინ ვიგებდით,მახსოვს შიში ტელეფონის ზარის,რომლის აღებისას არც ვიცოდით რა ამბავს გავიგებდით.
მახსოვს ომი, რომელშიც ბევრი ვაჟკაცი დაიღუპა, რომელშიც ბევრმა სახლ-კარი დაკარგა, რომელშიც მშვიდობიანი მ