"არც ბავშობა არ მქონია ლაღი და უზრუნველი. მახსოვს ბავშვი რომ ვიყავი, ძალიან მინდოდა ველოსიპეტი მქონოდა, მაგრამ ოჯახს მისი შეძენის საშუალება არ ჰქონდა. ბევრჯერ ჩემთვის ჩუმად მიტირია ამის გამო.
ერთხელ ჩემმა დამ მოაგროვა ფული, რომ ჩემთვის ველოსიპეტი ეყიდა, მთელი მაღაზიები მოვიარეთ, მაგრამ ვერსად ვერ ვიშოვეთ, მაშინ ძალიან მტკივნეულად აღვიქვი ეს, მაგრამ შემდეგ მივხვდი რომ ეს ტრაგედია არ იყო.
ჩემზე ამბობენ გმირიაო, მაგრამ მე არაფერი არ გამიკეთებია. თუ აქ მყოფ მოხუც მეზობელთან ერთად უპატრონოდ დარჩენილ საქონელს ვუვლიდით და ბოსელში ვაბავდით, ეს რა გმირობაა? ან რა არის ამაში განსაკუთრებული?!
როდესაც ადამიანი შინაგანად რაღაც საყრდენს პოულობს ის ყველა განსაცდელს გადალახავს. მომიტევეთ თუ ისე ვსაუბრობ თი