Այս կյանքում շատ բան եմ հասցրել գիտակցել ու հասկանալ,,, Հասկացել եմ, որ անմտություն է դիմացինին դասել քո տեսակով,,, Սպասել այն, ինչին նա ամենևին էլ ընդունակ չէ,,, Հասկացել եմ, որ պետք է լինի չափ. չափ նվիրվածության, չափ հոգատարության, չափ պարզության ու անկեղծության..... Հստակ գիտակցել եմ, որ պետք է ունենալ այնքան ողջամտություն, որպեսզի կարողանաս դիմացինին տալ միայն այն, ինչին նա արժանի է, այլ ոչ թե անպատասխան սեր ու ջերմություն նվիրել.... Նաև հասկացել եմ մի բան, որ պետք է ժամանակին հասկանալ ու գիտակցել, թե ով է անկեղծ, իսկ ով կեղծավոր, ով է իրոք հարազատ, իսկ ով դիմակավոր մտերիմ.... Բայց այս ամենից զատ նաև հասկացել եմ մի բան__ Աստծո առաջ մենք բոլորս հավասար ենք և պատասխանատու մեր յուրաքանչյուր