მთლად თოთომ, გულით ის შევიყვარე,
მე სულ პირველად დედა ვიცანი,
უკვე ვაჟკაცის გულითაც ისევ,
დედა მყავს წმინდად დასაფიცარი.
და წლებთან ერთად, რომ ვიზრდებოდი,
თან მეზრდებოდა დედის ხატებაც,
სულ თვალწინ მიდგას ის, რომ მლოცავდა,
ანთებულ სანთლით მდგომი ხატებთან...
მისით შევიგრძენ პირველად ქალის,
სინაზე, ხიბლი, მშვენიერება,
მან გამიყვანა ცხოვრების გზაზე
და დამანახვა ქვეყნიერება...
ჩემო სამშობლოვ! შენად გამზარდა,
გთხოვ! შენი ფესვის ფუნჯი მიცანი,
დედამ მაჩვენა ფესვების სიღრმე,
მასწავლა ჩემი მიწის მისხალი.
არ დავივიწყებ ჩემო დედიკო,
რაც ბავშვობაში გრძნობით მითხარი...
ორი დედა მყავს: შენ და სამშობლო,
ორივე გულით დასაფიცარი.
ავტორი ანნა ზა