ცოტა კმარა,
ქალის სახეს მოჰფინო შვება,
როგორ წალეკა ეს სამყარო
გრძნობებმა ფარსმა,
ყოველი სიტყვა მისი გულის
ფიცარზე რჩება,
ერთი ღიმილი,
თავზე ერთი ხელის გადასმა.რა ცოტა უნდა,
ნაპერწკლიდან აანთოს ალი,
სულ ერთი სიტყვა,
ერთი შენი შეხება გულთან,
რა ადვილია
სიყვარულით შეშალო ქალი,
რარიგ " ძნელია", მიყვარხარო
ხშირად რომ უთხრა...და რადგან უკვე ერთგულება
ოცნება დარჩა,
რადგან გაძნელდა
შეყვარებულ გულთა გათბობა,
ბედნიერებას ვერ მოუტანს
ძვირფასი ფარჩა
და გულგრილობას
ურჩევნია გრძნობის დათმობა.რა ცოტა კმარა,
ღმერთო, ნუთუ ევაა ბრალში?
ასე უმწეომ,
ასე ძლიერ რომ შეიყვარა,
ნუ გაირჯები,
რომ კოცონი აანთო ქალში,
სიყვარულისთვის ნაპერწკალი
მიეც და...კმარა!/ნანა მეფარიშვილი/