მზის სხივი როცა მიწას შეავლებს, თვალს და ხელს შუა მოეფერება,
შენი თვალების მაშინ ელფერი, ვიტყვი რომ ყველას გულში ჩაწვდება.
და ისეც წვდება, ცხოვრების ხედვით, იდუმალებით და თან დიდებით,
ქალი კიარა ანგელოზი ხარ, შექმნილი ქვეყნად უფლის თითებით.
(გამოძერწილი, ქანდაკა არა, არამედ ქალი ხელუხლებელი),
ადამიანად უფალმა შეგქმნა, მშობლებს ეკუთვნის შენი სახელი.
მშობელმა მოგცა ერთურთით რწმენა, გულით მსუფევი ქვეყნად ყოველის,
სვანეთის მთებში იქუხებს ზენა, შენ კი ცხოვრება ჯერ წინ მოგელის.
მე კი მახარებს, ის ფაქტი ახლა, რომ შეგხვდი ქვეყნად და გაგიცანი,
არასდორს ვერც კი წარმომიდგება, უშენოდ დროის უცხო მიზანი,
შენი სიცოცხლის დამლოცველი ვარ, ერთი უბრალო ადამიანი,
ისე კი სიტყვა უფალმა მოგვცა, მე კი მეგობრად თამ