არც კაცი ვარგა უქალოდ,

როგორც ქალები უქმაროდ.
ძე და ასული უგვაროდ,
ან და შარვალი უქამროდ.
შენ გულს რა გიჭამს არ ვიცი,
რა სიძულვილი შეგყრია.
უღირსი ქალი მეც კი მძულს
უსაქმური და ავყია.
ვისი ქმნილებით დიდგულობ,
რომ ქალი შენი ნეკნია,
თითქოსდა დაგვიწყებია,
შენი შემქმნელიც ღმერთია.
ქალი ვარ, დედა, მეუღლე,
გავბედე მასლაათობა.
შეირგე შენი კაცობა,
ქალს ნუ ამადლი ქალობას.
/ეკა მეგრელიშვილი/