ჩამოჰკარით ზარებს სვეტიცხოველისა,

ქუჩაში რომ, ქუდზე კაცი გამოვიდეს,
ჩამოჰკარით,დროა გამოფხიზლებისა,
საქართველოს ცაზე, მზე რომ ამობრწყინდეს.
ჩამოჰკარით,დრო არ არის ეხლა ძილის,
სამთავისის,სამების და გრემის ზარებს,
ჩამოჰკარით, თორემ ჰე,ცხოვრება მიდის,
დრო არ იცდის, მტერი მოგვდგომია საზღვრებს.
ჩამოჰკარით, მიწა ტირის მშობლიური,
მათთვის ერთი მტკაველიც კი არ მეთმობა,
ჩამოჰკარით და მიუგდეთ კარგად ყური,
ნუთუ მართლა დაგვეკარგა ქართველობა.
ჩამოჰკარით ნუთუ დაგვიჟანგდა ხმალი,
ნუთუ მამულისთვის გული აღარ ფეთქავს,
ჩამოჰკარით, ნუთუ აღარ გვიჭრის თვალი,
მტერს ვერ ვარჩევთ მოყვრისაგან,ვეღარ ვხედავთ.
ჩამოჰკარით ზარებს სვეტიცხოველისა,
რომ ძარღვებში სისხლი ისევ აგვიდუღდეს,
ჩამოჰკარით,ჯავრი ვჭამოთ ჩვენი მტრისა,
გამთლიანდეს საქართველო და გაბრწყინდეს.
/მზაღო ოსიშვილი/