ქალის თვალები-ამოუცნობი,მზერა ქალური კი-გამოცანა,

ვინ მიუხვდება ან ვინ ამოხსნის,ამ საიდუმლოს და გამოცანას.
ქალის ცხოვრება არის ლოდინი,და იმედების გასხივოსნება,
მთელი სიცოცხლე კაფავს გზა-სავალს,ელის უკეთესს, ებრძვის ცხოვრებას.
ქალი ქნარია,ქალი მუზაა,ქალი სიცოცხლის დასაწყისია,
ხან ძლიერია და ხანაც სუსტი,ფერებისა და ქების ღირსია.
არ გაჩენილა სიმარტოვისთვის,ღმერთს შეუქმნია მეუღლედ, დედად,
ცხოვრებისაგან ბევრს არას ითხოვს,სურს სიყვარული არგუნოს ბედმა.
ჩვენი ცხოვრების გზა მუხანათი,ია-ვარდებად რომ არ ბიბინებს,
ეს ყველამ ვუწყით და სამწუხაროდ,გზა და გზა ვებრძვით ყველა სიძნელეს.
ქალი კვლავ იტანს ათას გასაჭირს,და ბევრჯერ უწევს ძლევა ბოროტის,
ის უმკლავდება ყველა ტკივილს და კვლავ იმედებით ივსებს მოლოდინს.
თქვენ მოგიძღვენით ეს ჩემი ლექსი,და მოგეფერეთ გამრჯე ქალებო,
შეგსრულებოდეთ რაც კი გენატროთ,ამაყად გევლოთ მზის სადარებო.
ჩემო კარგებო,ჩემო გმირებო,გისურვებთ მუდამ გევლოთ ლამაზად,
და გეამაყოთ თქვენი სიმტკცით,უფალმა მოგცეთ ხვავი, ბარაქა.
არ დაგეკარგოთ თქვენი ხიბლი და,ქალური ეშხი, ნაზი სურნელი,
იყავით მუდამ შეყარებული,სათნო,ფაქიზი და სასურველი.
/ნანა მეტრეველი/