მოდის ივერის ღვთისმშობელი, მოაპობს ზვირთებს,

ანგელოზები მოჰფენია ზეცას გალობით.
მუხლზე მოყრილი საქართველო საკმეველს ინთებს,
მოდის იმედად ივერიის, მოდის წყალობით.
მოდის მარიამ ღვთისმშობელი, ივერის კართა
და მოლოდინით გარინდულა სული ყოველი,
წილხვედრო მიწავ, დაგაფარა უფალმა კალთა,
გმინავს სამება, სიონი და სვეტისცხოველი.
მოდის სინათლედ ივერიას დედა უფლისა,
ადუღებულა დაღვრილ სისხლთა ყოველი წვეთი,
თუ ეს წყალობა სანაცვლოა მძიმე უღლისა,
ივერიელნო, რა წყალობას გვიგზავნის ღმერთი!
მოდის ივერის ღვთისმშობელი, ნათელი მრწამსი.
გაშალეთ სულის ნაწილები ეკლიან გზაზე,
მტკვრიდან იფეთქებს ათასობის წმინდანთა სისხლი,
შეეგებება და ბილიკებს გაუფენს ზღვაზე.
აანთეთ ყველა სანთელი და ყველა კანდელი,
დაადგით სხივი ეკლესიებს გუბმათის ჯვარში,
ამ დღეს ელოდი საქართველოვ, ხანი რამდენი!
ჩააწეთ პური საკურნებლად ღვინიან ჯამში.
ერი, რომელსაც გამუდმებით უგებდნენ მახეს,
ხალხი, რომელიც განსაცდელებს იღებდა თმენით,
ერი, რომელიც დაჩოქილი ვერასდროს ნახეს,
ახლა სრულიად ივერია იჩოქებს რწმენით.
მადლობა უფალს, ათასჯერ რომ აგვიკლო მტერმა,
დაღვრილ სისხლისთვის, გლოვისათვის, რაც ოდეს გვჭირდა.
თუ რამ შესძლო და გადიტანა პატარა ერმა,
ყველა ცრემლი და განსაცდელი ამ დღისთვის ღირდა.
გესმით? ზეციდან საოცარი ისმის გალობა,
ბუმბერაზ ქედებს დაუხრიათ თავები რიდით,
აღრეულია ერთმანეთში შიში, დარობა,
მაცხოვრის დედა მობრძანდება ნაბიჯით მშვიდით.
გაფინეთ ზღვაზე ცისარტყელის ფერები ერთად,
ხელის გულებში ჩააგუბეთ მდუმარე ცრემლი,
მოდის ივერის ღვთისმშობელი, საუნჯე ფერთა
და ზღვის ნაპირთან მდუმარებით ლოცულობს ბერი.
დედავ იესოს, დამბადებლის დამბადებელო,
შენს სიწმინდესთან კაცთა მოდგმა გოდებით ბორგავს,
მადლშემოსილო ქრისტიანთა მტკიცე კედელო,
უფლის მოსვლისას უწინამძღვრე ივერთა მოდგმას.
ზეცა მტრედებით მოფენილი თეთრი ფერია,
ეს რა მადლი და წყალობა გაქვს, ამის მნახველო,
მუხლზე მოყრილი მოლოდინით სდუმს ივერია
და ფიანდაზად გაგებული წევს საქართველო.
/ნანა მეფარიშვილი/