რა მოგცემს ასეთ უსაზღვრო სითბოს,

რა მოგიშუშებს ტკივილს ფერებით,
თუ არა დედის სიტყვების სიტკბო,
თუ არა დედის თბილი ხელები.
რამდენ იმედს და სიკეთეს იტევს
დედის ნაზი და წყნარი თვალები,
რამდენ ნუგეშს და სიხარულს გაძლევს
მის გვერდით ყოფნა თუნდაც წამებით.
ათას ჭირსა და ვარამს აქარვებს
მისი ბავშვივით წრფელი ღიმილი,
როგორც გალობა ბაღში ბულბულის,
ისე მახარებს მისი სიცილი.
მახსოვს, რამდენი პირქუში ღამე
ჩემს სასთუმალთან უთენებია
და თითქოს სიცხის ყველა წამალი
მას ჩემთან ერთად დაულევია.
დედის კალთაში ალბათ, რამდენჯერ
მშვიდად და ტკბილად ჩამძინებია,
მისი წყალობით უკვე არც მახსოვს,
რამდენი დარდი დამვიწყებია.
განა რამეა იმაზე ტკბილი,
როგორც მშობელი დედის ჩაკონვა,
ანდა როდესაც გარეთ გასვლის წინ
მთელი გულით და გრძნობით დაგლოცავს.
ასე სანდოდ და ასე ძლიერად
ვერავის ხელს ვერ ჩაეჭიდები,
ვერცერთი ბრძენის ვერცერთი სიტყვით
ასე ვერასდროს დაიმედდები.
ცაზე ვარსკვლავთა კიაფს მაგონებს
მისი ზღვასავით ლურჯი თვალები,
ვგრძნობ, რომ დედაზე მეტად არასდროს
არსად არავის არ ვეყვარები.
ქეთევან ფანჩვიძე