Левая колонка
Последний визит: 5 фев
Фильтр
Երբ ծնողները լքում են այս աշխարհը, կյանքը փոխվում է այնպիսի ձևերով, որոնց անհնար է պատրաստ լինել։ Հայտնվում է մի լուռ, բայց մշտական դատարկություն` ոչ թէ սուր ցավ, այլ խորը կորստի զգացում, որը երբեք չի կարող լցվել։ Մենք կորցնում ենք ոչ միայն մեզ մեծացրած մարդկանց։ Մենք կորցնում ենք այն զգացողությունը, որ ինչ֊որ մեկի համար մենք հավերժ կմնանք երեխա, սիրված և անվերապահորեն պաշտպանված։ Նրանց գրկախառնությունները մեր առաջին ապաստանն էին։ Նրանց ձայները մեր հանգստությունն էին վախի պահերին։ Նրանց խորհուրդները կողմնացույց էին, որը աննկատելիորեն ուղղորդում էր մեր քայլերը։ Երբ նրանք հեռանում են, աշխարհը դառնում է ավելի մեծ և սառը։ Այն թվում է պակաս համբերատար և պակաս նուրբ։ Եվ նույնիսկ մեծահասակ լինելով`
Ապրումներ կան, որոնք մեռնում են մեր հիշողության մեջ` իրենց մահվամբ ցավ պատճառելով մեզ։ այդ ցավը ֆիզիկական չէ, ու դրա համար բժշկություն չկա։ Դու միայն ինքդ կարող ես քեզ բուժել, բայց հենց այն պահին, երբ թվում է արդեն ապաքինվում ես, հասկանում ես, որ կապվածություն ունես դրանից։ Եվ երբ գալիս է այն պահը, երբ պետք է ուժ գտնես ու հրաժարվես դրանից, չես կարողանում, նորից վերցնում ես այդ ցավը ձեռքերիդ մեջ, համբուրում, չգիտակցելով, որ կրկին պիտի թունավորվես։ Դա նման է ծխող մարդու, ով որոշում է թողնել ծխելը, բայց դեռ չի ազատվել կախվածությունից։ Ներսում ծնվում է անհասկանալի դատարկություն` կարծես ինչ֊որ բա պակաս է, և նա նորից լրացնում է այդ պակասը դառը ծխով։ Մենք էլ ենք մեզ տանջում` գիտակցելով, որ ապագա չո
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
179
- A AЕреван
- Lusinka AnatyanЕреван
- Anushik HakobyanЕреван
- Гоар Аветисян - ВизажистЕреван
- malikat KatСейшеллы