Уйдан кетганимга ўн йил бўлибди,
Ўн йил қишлоғимдан юрибман узоқ.
Мен юрган йўлларда ўтлар унибди,
Кўмилиб бўлибди мен кезган сўқмоқ…
Ёшлик чоғим эди, шўхлигим тутиб,
Исмим ўйган эдим битта теракка.
У ҳам жароҳатдай кетибди битиб,
У ҳам юксалибди менсиз юксакка…
Бузилиб бўлибди аллақайси дам,
Ҳовли ортидаги омонат кўприк.
Бу ерда мен билган одамларнинг ҳам,
Баъзиси энди йўқ, баъзиси тирик…
Ҳайратга тушмасман бу ҳолдан сира,
Дунё бу қувғинди оҳудай елар.
Дунё бу энг оддий ҳукмига кўра,
Кимдир туғилади ва кимдир ўлар…
(Абдулла Орипов