Bu voqea qishda, 2-3 yil ilgari

bo`lgandi adashmasam. Qish har
yilgidan sovuq keldi, hamma
tomonda qalin qor. O`sha kuni
tongda odatdagidek ishga
otlandim. Kun juda sovuq,
ko`chada ham odam kam. Izg'irin
qalin kiyimdan ham o`tib tanaga
igna sanchadigan darajada.
Aksiga olib mashinalar ham
ko`rinmaydi. Yo`l chetida yupun
kiyingan qariyaga ko`zim tushib
bunaqa sovuqda ko`chada
turganligiga hayron qoldim.
Tushunarli, u tilanchilik
qilayotgan ekan. Sira
o`xshamaydi tilanchiga. Bu
sovuqda ko`chada odam kamligi
mayliyu, bori ham cho`ntak
kovlashga erinadi. Yonidan
o`tayotib biroz pul tutdim.
Ko`zlari juda g'amgin boqarkan
odamga. Tilanchilik
qilishni istamayotgandek,
uyalyotgani bilinadi. "Rahmat"
dedi zo`rg'a. Hech kimi
yo`qmikana? Qariganda bu
ahvolda... Juda achindim
o`shanda shu kabi odamlarga.
Ishim shu kuni tushlikkacha
tugadi. Uyga qaytishda yo`lda
ertalabki cholni ko`rib qoldim.
Qiziq, qo`lida bir dona gul bor
edi. Endi qiziquvchanligim tutib
mashinadan tushib qoldim va
cholning ortidan kuzatib ketdim.
U sirpanchiq yo`ldan zo`rg'a
yurib borar, qo`lidagi gulni esa
juda avaylab bag'riga bosib
olgandi. Qabriston tomonga
burilganida yuragim nimanidir
sezdi. Qabrlar qor bilan
qoplangan, chol ularni oralab
chetdagi bir qabr yonida to`xtadi.
Cho`kkalab gulini qabr ustiga
qo`ydi. Boshini egib ancha vaqt
shu taxlit turib qoldi. Uning
yig'layotganini sezish mumkin
edi. Iztirobli manzara...
Sezib qolishini istamasamda
yaqinroq bordim. Qabrga
kichikroq marmar örnatilgan edi.
Xotinining qabri bo`lsa kerak.
Bugun tug'ilgan kuni ekanda.
Ajabo shunga ertalabdan bunaqa
qilgan. 7 yil bo`libdi
o`lganiga. Qabr ustida bir dona
qip-qizil atirgul qordan sovuq
qotgandek mayin titrab turardi.
Cholning pichirlayotgan ovozi
quloqlarimga eshitildi: "Bu
so`nggi gul, tez orada yana birga
bo`lamiz"...
G'alati bölib ketdim. Sönggi gul?
Bu nima degani? Nahotki bu ... U
bazör örnidan turib, kelgan
yölidan bir-bir ortiga yurib ketdi.
Men biroz u ziyorat qilgan qabr
yonida turib qoldim. "Yana
kelibdida..." Ovoz kelgan tomonga
yuzlandim, görkov bölsa kerak.
Menga qaramasdan, qabr ustida
turgan gulga tikilguncha
sözlashda davom etdi: "U juda
yaxshi körardida rahmatlik
ayolini. 40 yildan ziyod birga
baxtli yashashdi. Lekin farzandlari
bölmadi. 7 yil oldin esa... 7 yilan
beri har kuni kelardi, issiq kunda
ham, sovuq kunda ham. Yaqinda
og'ir betob bölib, kasalxonaga
tushib qoldi. Ancha örganib
qolganman unga. Kecha
kasalxonaga borsam, doktorlar
ahvoli og'irligini aytishdi. Ehtimol,
umrining sönggi kunlarini
yashayotgandir. Buni qarang,
bugun kasalxonadan qochib
ketgan körinadi. Inson bölib,
bunaqa muhabbatni körmagan
edim." Közimdan yosh chiqib
ketdi. Muhabbat, sadoqat haqida
gaplarni köp eshitardim. Shunaqa
bölarkanda. Biz ba'zida
oldimizdagi baxtning qadriga
yetmaymiz. Afsus...
Afsuslanishdan boshqa nimayam
kelardi qölimdan? So`nggi gul?
Eh, otaxon haqiqiy qalb o`lmaydi
hecham. Mana shunaqa gul bo`lib
qayta tug'iladi
hali…