Дар ғариби умр мисли бод рафту пир шудам.

Дар хаёли зиндаги будам вале дилгир шудам.
Фикр кардам шаҳри мардумро тамошо меравам.
Лек дар ин ҷангалу беша занҷирбанд шудам.
Гирду атрофам аҷоиб хонаҳо,
Ман дар ин ҷангалҳо дилгир шудам.
Аз сахар то шом меҳнат мекунем,
Бо азобу меҳнати бе дам домангир шудам.
Бо ҳама ин таънаҳо сабру токат мекунем.
Аз фуру бурдани сабрам, бе оташ дар мегирам.
Ай ҷавониям бубахшоям туро кардам хазон.
Бо умеди зиндагиву лукмаи як бурда нон,
Ҳайфи умри навҷавони бехабар аз мо гузашт.
Бе ёру бе модари азиз,дур аз ватан тамҳо гузашт.