დავითობას გილოცავთ!

წმ. მეფე დავით აღმაშენებელი. იგი საოცარი პიროვნებაა საქართველოს ისტორიაში. როდესაც მას სამეფო გვირგვინი დაადგეს, ჯერ კიდევ ჭაბუკი იყო, 16 წლისა. მან იგრძნო ტვირთის მთელი სიმძიმე, რომელიც დააწვა და მხოლოდ ღვთის იმედი ჰქონდა. როცა დავით აღმაშენებლის ცხოვრებას ვკითხულობთ, ძალიან ხშირად ისმის კითხვა: რამ მისცა მას ამდენი სიბრძნე, ამდენი სიკეთე, ამდენი თავმდაბლობა? ჩვენ უნდა გვახსოვდეს, რომ დავით მეფე აღმაშენებელი ეკლესიის წიაღში გაიზარდა. მადლი, რომელიც ეკლესიაში ტრიალებს, უხვად დააბერტყა უფალმან მას. ის იყო სასულიერო პირების მიერ აღზრდილი და რაღაც საოცარი თვისება გამოიჩინა. განაბრწყინა საქართველო, დაიბრუნა თბილისი, რომელიც საუკუნეების მანძილზე მტრის ხელში იყო და განადიდა ქვეყანა ზღვიდან ზღვამდე, ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე. ამავე დროს, მან შეინარჩუნა დიდი რწმენა და უდიდესი თავმდაბლობა, რასაც თან ახლდა „განცდაი თვისთა ცოდვათა“. ბიბლიაში წერია: ღმერთი ამპარტავანთა შემუსრავს, ხოლო თავმდაბალთა მიანიჭებს მადლს. დავით აღმაშენებელს უხვად მიენიჭა მადლი „უძლურთა მკურნალი და ნაკლულევანთა აღმავსებელი“, სწორედ ამას აკეთებს მადლი ღვთისა: უძლურთა ჰკურნავს და ნაკლს აღავსებს. ასე წერია საეკლესიო ლოცვებშიც. მსოფლიოში არ ყოფილა ისეთი მეფე, ადამიანიც კი, რომ ეთქვას: „გულზე დამადგით ფეხი ყოველმან“. ეს მხოლოდ დავით აღმაშენებელს შეეძლო ეთქვა. მისი „გალობანი სინანულისანი“ უდიდეს სულიერ სამყაროს გამოხატავს. ძალიან ხშირად გვეკითხებიან: რა ცოდვა ჰქონდა მეფე დავითს, ასე რომ ინანიებს? საოცარი ის არის, რომ ადამიანი რაც უფრო მაღლდება სულიერად, მით უფრო განიცდის ცოდვებს. წმიდა მეფე განსაკუთრებულად განიცდიდა საკუთარ ცოდვებს და მას ღვთის წინაშე აღიარებდა; ის გრძნობდა, რომ იყო მამა და პატრონი ერისა და მთელი ერის სახელით აღიარებდა ცოდვებს ღვთის წინაშე. ამიტომაც, „უფალმან აღამაღლა რჩეული ერისაგან თვისისა“.
პატრიარქი ილია მეორე