ძალიან ხშირად ვერ ვაფასებთ იმას, რასაც ჩვენი მშობლები აკეთებენ ჩვენთვის. ისინი ჩვენი დაბადების მომენტიდან გვერდიდან არ გვშორდებიან და ყოველთვის მოთმინებით სავსენი არიან. გვასწავლიან ყველაფერს, განსაკუთრებით იმას, თუ როგორ უნდა გადავლახოთ სიძნელეები. როდესაც განსაზღვრულ ასაკს აღწევენ, განსაკუთრებულ ზრუნვას საჭიროებენ ისევე, როგორც ჩვენ - პატარაობისას. ხშირია შემთხვევები, როდესაც შვილები მშობლების მოხუცებულთა თავშესაფარში ჩაბარების გადაწყვეტილებას იღებენ. მათთვის ეს ყველაზე იოლი გზაა. მშობლისთვის კი - ნამდვილი სატანჯველი. ეს ისტორია ერთ ოჯახზეა. მამის სიკვდილის შემდეგ ოჯახის ერთადერთმა შვილმა გადაწყვიტა, დედა მოხუცებულთა თავშესაფარში ჩაებარებარებინა. მისი სიტყვებით, ამის მიზეზი დროისა და მოთმინების დეფიციტი გახლდათ. თავშესაფარში იშვიათად მიდიოდა. ერთხელ შვილს დაურეკეს და უთხრეს, რომ დედამისი სიკვდილის პირას იყო. შვილი გულგახეთქილი მივიდა თავშესაფარში. ჰკითხა დედას, რისი გაკეთება შეეძლო მისთვის, რაზეც დედამ უპასუხა: "მინდა, რომ დაამონტაჟო ვინტილატორები თავშესაფარში. გარდა ამისა, იყიდე ახალი მაცივრები იმისთვის, რომ აღარ ფუჭდებოდეს საკვები. ამ წლების განმავლობაში ძალიან ხშირად დავწოლილვარ მშიერი." შვილი გააოცა დედის თხოვნამ. - რატომ ადრე არ მითხარი ამის შესახებ, ასეთი პრობლემები თუ გქონდა? დედამ შეხედა შვილს და დაღონებულმა უპასუხა: - შვილო, მე მივეჩვიე შიმშილსა და სიცხეს. ეს არ არის ძალიან საშიში. რისიც სინამდვილეშიც მეშინია, არის ის, რომ შენ ვერ შეეგუები ამ პირობებს მაშინ, როდესაც შენი შვილი ჩაგაბარებს თავშესაფარში..."