მე აღარ ვიცი, რა გითხრა ქარო. სათქმელი ისე ბევრი მაქვს ახლაც.
გიყვები ზეცის და მიწის ამბებს...მაინც უთქმელი მაწვალებს რაღაც.
დიდი ხანია ვეძებ სიმშვიდეს, თვალი კვლავ ნატვრით გამირბის მაღლა.
დღეს უფრო მწარედ განვიცდი ბოროტს, უიმედობა უფრორე მღალავს.
უფრო და უფრო მეტად ვღონდები, თუ ვერ შევუნდობ მოკეთეს ღალატს...
დღეს მცივანივით მჭირდება სითბო. დავეხეტები და ვეძებ ღიმილს.
როდემდე შევძლებ უშენოდ ყოფნას... დაკარგულივით როდემდე ვივლი?..
ო, მომიტევე ეს გულჩვილობა, არ ვაპირებდი ღმერთმანი, ჩივილს,
დასაბამიდან ვიტვირთე სევდა, თუმც მიჭირს , მაინც გავუძლებ ტკივილს.
შენ კარგად იცი, არ ვარ მარტივი, თუმც თავი ხშირად მგონია მკილი,
ვერავინ მამჩნევს მშვიდი ნიღბის ქვეშ რა უსასოოდ ვკივი და ვკივი...
ხა