გიყვარს? -არვიცი. -იცი. -არა მართლა არ ვიცი. _იცი უბრალოდ არ გინდა აღიარო. -რა სისულელეა. -შენ თითონაც იცი რომ არ არის სისულელე. უბრალოდ არ გინდა შენ თავს გამოუტყდე ამაში. ყოველ შემთხვევაში დღისით. -ღამე რა იცვლება? -ის რომ რჩები სრულიად მარტო და აცნობიერებ რომ “მის” გარეშე არაფერი ხარ, რომ მის გარეშე წამითაც ვერ ძლებ. გინდა რომ დაურეკო, ერთხელ კიდევ გაიგო მისი ხმა… კრეფ მის ნომერს და უცებ.. თავმოყვარეობა იღვიძებს შენში და შლი ისევ. მაგრამ ბოლოს თავმოყვარეობას ივიწყებ მაგრამ ბოლომდე არა. სხვა ნომრიდან ურეკავ რომ მშვიდად დაიძინო. მაგრამ არა, მისი ხმა არ გამშვიდებს, პირიქით გაფორიაქებს და მთელი ღამის განმავლობაში დაძინების საშუალებას არ გაძლევს. -დავუშვათ მართალი ხარ.. მაშინ რატომ არ ვნახულობ?
არ მინდა დაგკარგო... არ მინდა დაგკარგო და ვცდილობ არ დაგღალო... ხომ იცი ჩემი ხასიათი, უაზროდ ვიჭრები და მერე უაზრობაზე ვჩხუბობთ,ვკამათობთ... არადა მჭირდები...არ მინდა დაგკარგო... არ მინდა და
შორს ცის კამარას მიწიერთაგან ალი ეკიდა მზის ცხელ სხივებში ცეცხლს ასდიოდა კვამლი ქათქათა და იხრჩობოდა მაღალ მორევში რკინის ღრუბლებად ამოჭედილი ცხრა საფეხური ამაღლებულა მაღლა ღვთის ტახტი იდგა მოქნილი დროში ქცეული უკვდავ სხეულად იქ ღმერთი იჯდა, ამაყი ღმერთი, და მკაცრი მზერით აჩენდა რისხვას გოლიათებმა ზურგს მტაცეს ხელი და მიმიყვანეს დარბაზის მიჯნას მუხლჩამოყრილი ფიცარნაგებზე შიში მახრჩობდა ჩემ თავთა ზედა მე დედამიწის იალაღებზე ამდენი ცოდვა დავტოვე წეღან და თითქოს ლოდი გულ მკერდზე მეცა ღვთის ხმამაღალი, ამაყი სიტყვა ირგვლივ დაიძრა შავფერი ზეცა ირგვლივ დადუმდა ცა, მზე და მიწა - ადამიანო! სასუფეველში ადრე მომხვდარხარ რომ დარჩე მარად მე შენი სულის წვეთებრ მორევში იმ ბოროტებას რომელსაც მალავ მოგიახლოვ