Bir xanım yumurta satan yaşlı adamdan soruşdu: "Yumurtanı neçəyə satırsınız?

"
Yaşlı satıcı cavab verdi: "10 yumurta başına 2 manat 50 qəpik., xanım"
Xanım dedi: "10-nu 2 manata verərsənsə alaram, yoxsa gedirəm". Yaşlı satıcı cavab verdi: "Yaxşı, istədiyiniz qiymətə aparın. Bəlkə də bu yaxşı bir başlanğıca işarədir, çünki bu gün heç bir ədəd yumurta da satmamışam. "
Xanım 10 yumurtanı 2 manata aldı və bu alış-verişdə qazanclı çıxdığını hiss etdi. O, "mersedes"-inə oturdu və rəfiqəsi ilə kiçik lakin lüks bir restorana getdilər. Orada, o və rəfiqəsi, istədiklərini sifariş etdilər. Bir az yedilər, doydular və sifariş etdiklərinin böyük hissəsi masada qaldı. Sonra qəbz gəldi, ödəmə zamanı məbləğ 75 manat tutsa da, xanım 100 verdi və restoran sahibindən pulun qalığının qalmasını istədi.
P.S. Bu hadisə restoran sahibi üçün olduqca normal görünsə də, yoxsul yumurta satıcısı üçün tamamilə fərqli - üzücü, incidici gəlmişdi.
Budur, niyə biz adətən ehtiyacı olanlardan nə isə aldığımız zaman özümüzü onlara qarşı üstün, güclü olduğumuzu hiss etdiririk? Və əksinə, səxavətə heç ehtiyacı olmayanlara isə səxavət göstəririk?