Тўртинчи қаватга қўлимдаги оғир сумкаларим билан зўрға кўтарилдим. Уйда ҳам тикиш қилмасам, рўзғор тебратишим қийин бўлиб кетаяпти. Эшикка ёпиштирилган қоғозга кўзим тушиб эса уф тортдим. Яна нимадан қанча қарз эканман?
Ойи, анув хотин яна келди! Роса эшикни тақиллатди! Мен ўзингиз айтгандек очмай ўтиравердим, — уйга киришим билан ўғлим ҳар кунги ахборотини такрорлади.
Ҳеч нарса демадими? — дея сўрадим. Аслида ўша хотиннинг нималар дейишини билсам ҳам.
Гапирди! «Пулларинг ҳам керакмас, чиқиб кетларинг», деди. Ойи, бувимларникига қайта қолайлик, — ўғлим илтижо билан менга қараб турарди.
Хўп...
Шу сўзни айтдим-у, аммо на отамникига қайта олишимни, на бу уйда қололишимни ўйлаб, баттар эзил