Бу қўл – очликдан адойи тамом бўлган африкалик болакайнинг қўли...

Нонларни моғорлатиб, ахлатга отадиганлар; “икки кундан бери бир хил овқат едиряпсан”, дея хотинига бақирадиган эркаклар; эри топиб келган ризқни ёқтирмай, бурун жийирадиган хотинлар; олдига қўйилган овқатни емай, инжиқлик қиладиган болалар; ҳашаматли ресторанларда бир коса овқат учун ўн коса овқатнинг пулини тўлайдиган «бадавлат»лар; кўраётган кунига шукр этмай, исён этадиганлар; ўзига берилганидан янаям кўпроғини истайдиганлар шу суратга боқсинлар-да, ўзларининг нақадар ношукр эканларини англасинлар.
Бу қўл – барча инсонларга бир дарс, бир ибратдир...