Бехато
Қисми 2
Марям духтаре, ки хеле барвақт бедор шуда буд, аз ҷойгаҳаш хест ва шавҳараш Самирро дид, ки дар аробачаи маъюбӣ хоб рафтааст. Ӯ дарҳол дарк кард, ки шаб гузоштани Самирро ба карат фаромӯш кардааст.
— Э Худоё, аз ёдам баромадааст-ку, — гуфт духтар ва хам шуд, то ақаллан зери сари Самир болишт гузорад. Аммо беихтиёр ба рӯйи ҷавон нигоҳ карда монд. Пӯсти соф, чашмони қаҳваранг...
Ҷавон бедор шуд. Ҳарду барои як лаҳза тарсиданд ва Марям аз ӯ дур шуд.
— Узр мепурсам, шаб хобам бурдааст. Дидам, ки хоб ҳастед, хостам зери саратон болишт монам. Бедор шудед... — гуфт духтар ва чашмонашро аз ҷавон гурезонд. — Хайр... бароятон нонушта тайёр мекунам. Аммо аввал бояд либосҳоятонро...