Ваҳима фалокат келтирар
Мактаб талабалари устозларидан безор бўлишибди, кўп ўқиш, ёзиш, уй вазифалари уларни жуда чарчатибди. Кўчада ўйнашни исташибди. Бир чорасини ўйлашибди. Нима қилиб бўлса ҳам, маълум вақт устозни мактабдан узоқлаштиришга қарор қилишибди. Ораларидаги энг кичкина, аммо жуда зийрак бир ўқувчи, шундай деди:
— Ўртоқлар, ўқитувчимизнинг ҳеч қаери касал эмас.Қани энди бир неча ҳафта хасталансаю, биз ҳам дам олсак. Қандай бўшаш учун ҳаракат қишш керак.Дўстлари унга;
— Қандай қилиб соппа соғ одам касал бўлиши мумкин? дедилар. Ҳалиги бола:
— Бўлади, деди. Мен бир ҳийла ўйладим. Эртага дарс бошлангандан сўнг синфга биринчи кирган бола устозимизга: «Устоз, тинчликми! Юзингиз