Фанус Фамиевич Нуретдинов

Әти миңа дөнья малы калдырмаган, Миңа атап сарайлар да салдырмаган: — Имеш килеш кала сиңа дөнья үзе... Әтиемнең амәнәте, соңгы сүзе... Дөньяда нур, туфан булып балкып тора, Әтиләрдән клаган дөнья- изге бүләк! Зинданнарга хаким булып яшәмәскә, Шагыйрь булып, зиндан вату, минем теләк. 1977ел.