Фильтр
ԱՆԴՐՇԻՐԻՄՅԱՆ ԵՐԱԶ

Անդրշիրիմյան իմ սեր, տեսնո՞ւմ ես, մեռա՜,
Մեռնելուց առաջ ես ծունկի չեկա,
Մեղավոր հոգիս չբացականչեց՝ մեղա՜,
Մեր ժամադրությանն էլ ես չեղա ներկա:

Ո՞վ եմ ես հիմա, այսքանից հետո,
Երբ անվանս վրա դրվել է վետո,
Իմ հողաթումբը խունկի է կարոտ,
Իսկ մոռացումը թեկուզ հուշի՝ աղոտ։

Երբեմնի գոյությանս աղաղակող վկան
Իմ հողաթումբն է՝ երբեք չջերմացնող,
Կենաց ասողմներ, հույս ունեմ, դեռ կան,
Թեկուզ տառից բառ կազմել չիմացող։

Այս ո՞ւր ես հասա, անդրշիրիմյան իմ սե՛ր,
Այս ճանապարհին, թափորին հավասար,
Քայլեցին, մաշվեցին լիուլի հույսեր,
Մնաց լոկ մի թումբ, որ կոչում ես դու սար։

Անդրշիրիմյան իմ սեր,
Դու իմ հին կողակից,
Չենք մնա մենք անտեր՝
Զուրկ ծաղկաբույրից։

Մեզ դեռ կհիշեն ինչ-որ ժամանակ,
Երբ մեր կ
Էլ քեզ չսիրել՞...
Կա՞ այդպես հնար._
Հանել քո սերը իմ սրտի խորքից,_
Նու՛յնն է`
Թե մի օր լի՛ճը Սևանա,
Հանեն Գեղամա լեռների գրկից,
Հանեն ու տանեն`
լեռները թողած
Առանց հմայքի՛ ու կախարդանքի՛…
Էլ որտե՞ղ տենչիս մակույկը լողա,
Կարկաչի Զանգու՛ն իմ ներշնչանքի…

Էլ քեզ չսիրե՞լ…
Խենթացա՞ր, անգին:
Մահը մի՛շտ հիշիր,
Բայց հիշիր ո՛չ թե լացելու համար.
Այլ,- որ իմանաս,-
Թե դեռ ինչքա՜ն է մնում... ծիծաղել,
Եվ... ուրախանա՛ս.
Մահը մի՛շտ հիշիր,
Ո՛չ թե անիմաստ կարծելու համար
Անելի՛քը քո,
Այլ շտապելու՝
Քանի դեռ գործ կա այս լուսնի ներքո...
Եվ մի՛ թրեւի
Անգործ ու անբան,
Այն սենյակներում, որ... քո՜նն ես կարծում.
Վաղը, Նրանցից փոքրում, կամ մեծում,
Դո՛ւ էլ կպառկես... սեղանի վրա,
Նոփ-նոր դագաղում,-
Որ... Փոշի՜ դառնաս,
Եվ հիշվես միայն
Մահազդերի մե՛ջ,
Խոսքո՛ւմ ու ճառո՛ւմ...
Մահը մի՛շտ հիշիր,
Որ հիշես՝ ինչո՛ւ
Եվ ի՛նչ ես ուզում անել աշխարհում...
Ներիր դու ինձ, խենթիս անհոգ,
Ես ինքս եմ ինձ արդեն դատել,
Երբ, ապրելով լոկ քեզանով,
Հաճախ քեզ չեմ էլ նկատել:
Հիմա, երբ դու չկաս արդեն,
Երբ հեռու եմ ես քո մոտից,
Երբ ինչով էլ ինձ կախարդեն,
Մորմոքում եմ քո կարոտից,
Նոր եմ զգում ու հասկանում,
Որ... օդ էիր դու ինձ համար,
Որ շնչելիս` չի իմանում,
Իսկ երբ չկա...խեղդվում է մարդ...
Խաղաղ գիշերով դու կգաս ինձ մոտ,
Քնքուշ ձեռներդ ես կհամբուրեմ,
Կցրեմ կյանքի հուշերը ցավոտ
Ու հեքիաթային լույսեր կվառեմ...
Երկար մազերդ կարձակես ազատ,
Հիվանդ գլուխդ կդնես կրծքիս
Կլինես քնքո՜ւշ, մոտի՜կ, հարազատ,—
Անուշ խոսքերով կդյութես հոգիս...
Պայծառ աշխարհում կլինենք մենակ,
Ցավ կյանքի մեռնող լույսերից խաբված,
Կերազենք անհուշ, անվերջ ու անհագ,—
Հեքիաթ աշխարհում առհավետ կապված...
Ու բացում եմ
Փակ դռները գիշերային խանութների.
Ընդամենը հարկավոր է ծխելու բան,
Որ կուզեյի ինձ վաճառեր
Ա՛յն աղջիկը,
Որի աչքերն ունեն ինչ-որ անորոշ գույն,
Որի անունն անհայտ է ինձ,
Որի սիրտը փակ է իմ դեմ`
Ինչպես խանութն այս լեփլեցուն,
Եվ ի՞նչ ճաշակ ունի արդյոք,
Ես չգիտեմ,
Բայց կուզեի,
Շա՜տ կուզեի,
Որ նա սիրել կարողանար
Նաև... տգեղ տղամարդու...
Լավագույն դիմակն այն է, անակասկած,
Որ կոչվում է դեմք:

Լավագույն դերը`
Վատ խաղացվածը:

Լավագույն սերը `
Կիսա~տ թողածը:

Լավագույն տանջված ու տառապածը
Վարդն է:

Լավագույն կապիկն աշխարհում 
Մարդն է երևի:

Լավագույն մարդն էլ 
Ներեցեք... ես եմ...
Показать ещё