Шарик овардан ба Аллоҳ .
الحَمْدُ لِلهِِ رَبِّ العَالمِينْ، وَالصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ عَلىَ نَبِينّا مُحَمّدٍ-صلى الله عليه وسلم-، وَعَلى آلِهِ وَأصْحَابهِ وَمَنْ دَعَا بِدَعْوَتِهِ إلىَ يَوْمِ الدِّيْن.
أمّا بعد:
إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَٰلِكَ لِمَن يَشَاءُ ۚ وَمَن يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا
Ба дурустӣ, Худо онро, ки ба Ӯ ширк орад, намеомурзад; ва ғайри ширк ҳар киро хоҳад, меомурзад. Ва ҳар ки ба Худо шарик муқаррар кунад, пас ба гумроҳии дур гумроҳ шудааст. Сура 4 аят 116
Он сарф кардани намуде аз намудҳои ибодат ба ғайри Аллоҳ мебошад, агарчӣ ба фариштаи муқарраб, авлиё, олим, обид, сардор, бут, дарахт, офтоб