Sevgi
shunday
bevafo tuyg'u, Kuni kelib aldab
ketarkan. O'z o'rniga qo'yib
g'ururni, Kulgan ko'zni yoshlab
ketarkan. Ishontirib achchiq
yolg'onga, Armonlarga boshlab
ketarkan, O'z o'rniga qo'yib
taqdirni, Bir laxzada aldab
ketarkan. Bedor tunda parvona
bo'lib, Kunduz esa sabir qilarkan,
Bizga ochib do'zax eshigin, O'z
manzili jannat bo'larkan. Bizga
berib bedavo dardni, O'zi shodon
o'ynab kularkan, Ermak qilib
yolg'iz ko'ngilni, Ajal tomon
boshlab qo'yarkan. Bir kun kelib
asal o'rniga, Kulib turib zaxar
berarkan, Gar shunda ham
qilmasa xuzur, Uzur so'rab
takror kelarkan