. ԽԱՉԻՑ ԶԱՐԴ ՍԱՐՔԻՆՔ ...
Գիտության , ուսման և իմաստության
Արևի , լույսի , նույևիսկ մաքրության ,
Աստված ունեցող հայ ժողովրդին
Հնազանդության ներարկում արին:
Հրժարվեցինք հայ աստվածներից
Մեր ավանդական սրբություններից,
Մի ամբողջ ազգի վզին փաթաթին,
Փայտե մեծ խաչին, մեխված Հիսուսին:
Այսպես շարունակ, դարերով խաբված,
Մեզ պարտադրված ջհուդի աստված,
Նա՞ էր աստվածը , թէ՞ աստծո որդին,
Երբ չպարզվեց՝ խա՛չը պաշտեցինք...
Խաչը պաչելով, ու՞մ ենք հավատում
Խաչաձև զարդին՞, թե՝ քահանաին,
«Գայլը» խեղդում է , ժանիքը սուր է
Ջհու՛դ աստվածը՝ փայտի պես լուռ է:
Երեսիդ խբեն մյուսը դեմ տուր,