Предыдущая публикация
Фильтр
მტვერი პეტერბურგის
მუნდირზე
თავი 5
სასახლის მედიდურ დარბაზებში, სადაც საუკუნოვანი აზნაურული ტრადიციები კედლებიდან მზირალი წინაპრების პორტრეტებივით მყარად იყო დამკვიდრებული, მარიამ ამილახვრის რისხვა ჭექა-ქუხილის მოლოდინს ჰგავდა. იგი სარკმელთან იდგა, მისი შავი, მკაცრი კაბა იატაკს მძიმედ ეხებოდა, ხოლო ხელში ნატიფი, მაგრამ დაჭიმული კრიალოსანი ეჭირა.
როდესაც ვამეხი ოთახში შემოვიდა, მარიამი არც კი შებრუნებულა, თუმცა მისი ხმა ისე ცივად გაისმა, როგორც ზამთრის ქარი არაგვზე.
— ვამეხ, მითხრეს, რომ შენი ცხენი გუშინ ისევ თედო მოურავის სახლთან უნახავთ, — დაიწყო მარიამმა და ნელა მიტრიალდა. მისი თვალები, რომლებიც ჩვეულებრივ დედობრივი სითბოთი ,იყო გამთბარი ახლ
მუნდირზე
თავი 5
სასახლის მედიდურ დარბაზებში, სადაც საუკუნოვანი აზნაურული ტრადიციები კედლებიდან მზირალი წინაპრების პორტრეტებივით მყარად იყო დამკვიდრებული, მარიამ ამილახვრის რისხვა ჭექა-ქუხილის მოლოდინს ჰგავდა. იგი სარკმელთან იდგა, მისი შავი, მკაცრი კაბა იატაკს მძიმედ ეხებოდა, ხოლო ხელში ნატიფი, მაგრამ დაჭიმული კრიალოსანი ეჭირა.
როდესაც ვამეხი ოთახში შემოვიდა, მარიამი არც კი შებრუნებულა, თუმცა მისი ხმა ისე ცივად გაისმა, როგორც ზამთრის ქარი არაგვზე.
— ვამეხ, მითხრეს, რომ შენი ცხენი გუშინ ისევ თედო მოურავის სახლთან უნახავთ, — დაიწყო მარიამმა და ნელა მიტრიალდა. მისი თვალები, რომლებიც ჩვეულებრივ დედობრივი სითბოთი ,იყო გამთბარი ახლ
-დედა,თავს როგორ გრძნობ?
- ვგრძნობ, რომ ვკვები შვილო.
- არა დედა, შენ იცოცხლებ, გესმის?
- ჩემი დრო წავიდა შვილო,აწი შენ უნდა იცოცხლო. მე მამაშენთან წავალ. როგორ ვენატრები ალბათ.
- დე ჩამეხუტე, ჩამეხუტე და ჩემთან დარჩი, გთხოოვ.
- რა ცხელი ხარ შვილო, ჩემო ჭაღარა ბიჭო.
- დე, იავნანა მიმღერე,შეგიძლია რომ მიმღერო? აი,ისე როგორც დიდი ხნის წინ ბავშვობაში.
- ეჰ, შვილო არ შემიძლია, შენ უკვე ზრდასრული კაცი ხარ, მეკი მოხუცი, ძალაგამოცლილი მომაკვდავი.
- გთხოვ,როგორც შეძლებ დე.
ის თავის ლოგინზე იწვა, ფერმკრთალ ქუთუთოებში მომწყვდეულ მის მწვანე თვალებს ჩავცქეროდი დაჰიპნოზებულივით და მისი დამჭკნარი ხელი მეჭირა. ვგრძნობდი ძალას იკრეფდა უკანასკნელი თხოვნის შესასრულებლად, ცოტა ხნის შემდეგ იავნანის სიმღერა დაი
- ვგრძნობ, რომ ვკვები შვილო.
- არა დედა, შენ იცოცხლებ, გესმის?
- ჩემი დრო წავიდა შვილო,აწი შენ უნდა იცოცხლო. მე მამაშენთან წავალ. როგორ ვენატრები ალბათ.
- დე ჩამეხუტე, ჩამეხუტე და ჩემთან დარჩი, გთხოოვ.
- რა ცხელი ხარ შვილო, ჩემო ჭაღარა ბიჭო.
- დე, იავნანა მიმღერე,შეგიძლია რომ მიმღერო? აი,ისე როგორც დიდი ხნის წინ ბავშვობაში.
- ეჰ, შვილო არ შემიძლია, შენ უკვე ზრდასრული კაცი ხარ, მეკი მოხუცი, ძალაგამოცლილი მომაკვდავი.
- გთხოვ,როგორც შეძლებ დე.
ის თავის ლოგინზე იწვა, ფერმკრთალ ქუთუთოებში მომწყვდეულ მის მწვანე თვალებს ჩავცქეროდი დაჰიპნოზებულივით და მისი დამჭკნარი ხელი მეჭირა. ვგრძნობდი ძალას იკრეფდა უკანასკნელი თხოვნის შესასრულებლად, ცოტა ხნის შემდეგ იავნანის სიმღერა დაი
მტვერი პეტერბურგის
მუნდირზე
თავი 4
სასახლის დარბაზში სიბნელე ჩამოწოლილიყო, მხოლოდ ბუხრის პირას მოცეკვავე ალი ანათებდა ძმების სახეებს. ვამეხი, ჩვეულებრივ მშვიდი და გაწონასწორებული ოფიცერი, ახლა აფორიაქებული ჩანდა. ნუგზარი კი სავარძელში იჯდა და ძმას ჩუმად აკვირდებოდა.
— ნუგზარ, მე ისევ ვნახე... იათო, — დაიწყო ვამეხმა და ხმაში უცნაური სიმძიმე გაერია. — ტყეში შევხვდი. ის, რაც მან მითხრა, არცერთ სამხედრო რუკაზე არ წერია და არცერთ საიდუმლო პატაკში არ ამოიკითხება.
ნუგზარი წინ გადაიხარა, მისი მზერა დაძაბული გახდა.
— და რა გითხრა, ვამეხ? იმასვე ამბობ რასაც სოფლის ხალხი — რომ გრძნეულია?
— მან ჩემი სული წაიკითხა, ნუგზარ. პეტერბურგი, ელენე, ჩემი გაქცევა...
მუნდირზე
თავი 4
სასახლის დარბაზში სიბნელე ჩამოწოლილიყო, მხოლოდ ბუხრის პირას მოცეკვავე ალი ანათებდა ძმების სახეებს. ვამეხი, ჩვეულებრივ მშვიდი და გაწონასწორებული ოფიცერი, ახლა აფორიაქებული ჩანდა. ნუგზარი კი სავარძელში იჯდა და ძმას ჩუმად აკვირდებოდა.
— ნუგზარ, მე ისევ ვნახე... იათო, — დაიწყო ვამეხმა და ხმაში უცნაური სიმძიმე გაერია. — ტყეში შევხვდი. ის, რაც მან მითხრა, არცერთ სამხედრო რუკაზე არ წერია და არცერთ საიდუმლო პატაკში არ ამოიკითხება.
ნუგზარი წინ გადაიხარა, მისი მზერა დაძაბული გახდა.
— და რა გითხრა, ვამეხ? იმასვე ამბობ რასაც სოფლის ხალხი — რომ გრძნეულია?
— მან ჩემი სული წაიკითხა, ნუგზარ. პეტერბურგი, ელენე, ჩემი გაქცევა...
დღეს ამ გმირი გოგოს დაბადების დღეა ვულოცავ იმიერ საქართველოში ❗
🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪
ხაᲗუნა მურადის ასული ოდიკაᲫე-წერედიანი.
ხათუნა ოდიკაძე დაიბადა1971წლის 26 იანვარს ქ. ზესტაფონში.წარჩინებით
დაამᲗავრა სოფ. კვალიᲗის საᲨუალო სკოლა და სწავლა განაგრᲫო სოხუმის უნივერსიტეტᲨი, ფილოლოგიის ფაკულტეტზე.
მალე ოჯახი შექმნა, ერთი პატარა, ლამაზი ბუდე მოიწყვეს მესტიის რაიონის სოფელ ლატალᲨი .
ჰყავდა მეუᲦლე ვაᲟა წერედიანი და ორი ვაჟი:
გიორგი და Შალვა (ბექა) წერედიანები. 1993 ეს ივნისში დაიᲦუპა ტამიᲨში, დაᲭრილების გამოყვანის დროს. მიᲦებული აქვს Ღირსების ორდენი.
✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️
ნეტავ ვის ხედავდა?!
აივანზე მჯდარი ახალგაზრდა ქალი ფიქრებში
🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪 🇬🇪
ხაᲗუნა მურადის ასული ოდიკაᲫე-წერედიანი.
ხათუნა ოდიკაძე დაიბადა1971წლის 26 იანვარს ქ. ზესტაფონში.წარჩინებით
დაამᲗავრა სოფ. კვალიᲗის საᲨუალო სკოლა და სწავლა განაგრᲫო სოხუმის უნივერსიტეტᲨი, ფილოლოგიის ფაკულტეტზე.
მალე ოჯახი შექმნა, ერთი პატარა, ლამაზი ბუდე მოიწყვეს მესტიის რაიონის სოფელ ლატალᲨი .
ჰყავდა მეუᲦლე ვაᲟა წერედიანი და ორი ვაჟი:
გიორგი და Შალვა (ბექა) წერედიანები. 1993 ეს ივნისში დაიᲦუპა ტამიᲨში, დაᲭრილების გამოყვანის დროს. მიᲦებული აქვს Ღირსების ორდენი.
✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️ ✍️
ნეტავ ვის ხედავდა?!
აივანზე მჯდარი ახალგაზრდა ქალი ფიქრებში
მე აღსარება მსურს გითხრათ ერთი,
ნეტავი ახლა მისმენდეს ღმერთი,
მაქვს უამრავი დანაშაული,
მინდა თუ არა, გვერდს ვერ ავუვლი.
უპირველესად ცოდვა მაქვს დედის,
აი, მიზეზი ცრემლის და სევდის,
ვერ მოვეფერე, როცა დაბერდა,
როცა მიცდიდა ღია სარკმელთან.
გათენებამდე ტანჯვით მელოდა,
ლოდინი გახდა მისი ხელობა,
მე სხვაგან ლაღი და სიტყვაუხვი,
დედასთან ვიყავ ძუნწი და უტყვი.
იშიმშილა და იტანჯა ჩემთვის,
გასამართლებლად აბა რა მეთქმის,
მაგრამ მე მაშინ ვერ ვგრძნობდი ამას,
იგივეს ვეტყვი დაღუპულ მამას.
მეგონა მუდამ იქნება ასე,
რამდენჯერ შევცდი ცხოვრების გზაზე,
აკი გითხარით ცოდვა მაქვს ბევრი,
ამიტომაც მდის მდუღარე ცრემლი.
მონანიება შორი გზით მოდის,
ყველაფრისათვის მოვიხდი ბოდიშს
მაგრამ ვაი, რომ არის გვიანი,
რა მწარედ
ნეტავი ახლა მისმენდეს ღმერთი,
მაქვს უამრავი დანაშაული,
მინდა თუ არა, გვერდს ვერ ავუვლი.
უპირველესად ცოდვა მაქვს დედის,
აი, მიზეზი ცრემლის და სევდის,
ვერ მოვეფერე, როცა დაბერდა,
როცა მიცდიდა ღია სარკმელთან.
გათენებამდე ტანჯვით მელოდა,
ლოდინი გახდა მისი ხელობა,
მე სხვაგან ლაღი და სიტყვაუხვი,
დედასთან ვიყავ ძუნწი და უტყვი.
იშიმშილა და იტანჯა ჩემთვის,
გასამართლებლად აბა რა მეთქმის,
მაგრამ მე მაშინ ვერ ვგრძნობდი ამას,
იგივეს ვეტყვი დაღუპულ მამას.
მეგონა მუდამ იქნება ასე,
რამდენჯერ შევცდი ცხოვრების გზაზე,
აკი გითხარით ცოდვა მაქვს ბევრი,
ამიტომაც მდის მდუღარე ცრემლი.
მონანიება შორი გზით მოდის,
ყველაფრისათვის მოვიხდი ბოდიშს
მაგრამ ვაი, რომ არის გვიანი,
რა მწარედ
ბიბლიოთეკაში ბიჭი მიუახლოვდა გოგოს მაგიდას და ჰკითხა:
— წინააღმდეგი ხომ არ ხარ, შენ გვერდით რომ დავჯდე?
გოგონამ ხმამაღლა უპასუხა:
— არ მინდა შენთან ღამის გატარება!
ბიბლიოთეკაში მჯდომი ყველა სტუდენტი ბიჭს მიაშტერდა, მას შერცხვა. რამდენიმე წუთის შემდეგ გოგონა მივიდა ბიჭის მაგიდასთან და უთხრა:
— მე ფსიქოლოგიას ვსწავლობ და ვიცი ადამიანი როდის რას ფიქრობს. მივხვდი, რომ შეგრცხვა, ასეა?
ბიჭმა ხმამაღლა უპასუხა:
— 500 დოლარი ერთ ღამეში? რა ამბავია!
ყველამ გოგონას შეხედა გაოგნებული სახით, რის შემდეგაც ბიჭმა მას ჩუმად უთხრა:
— მე სამართალს ვსწავლობ და ვიცი, როგორ ვაგრძნობინო ადამიანს თავი დამნაშავედ.
👏👏👏🙂🙂🙂
— წინააღმდეგი ხომ არ ხარ, შენ გვერდით რომ დავჯდე?
გოგონამ ხმამაღლა უპასუხა:
— არ მინდა შენთან ღამის გატარება!
ბიბლიოთეკაში მჯდომი ყველა სტუდენტი ბიჭს მიაშტერდა, მას შერცხვა. რამდენიმე წუთის შემდეგ გოგონა მივიდა ბიჭის მაგიდასთან და უთხრა:
— მე ფსიქოლოგიას ვსწავლობ და ვიცი ადამიანი როდის რას ფიქრობს. მივხვდი, რომ შეგრცხვა, ასეა?
ბიჭმა ხმამაღლა უპასუხა:
— 500 დოლარი ერთ ღამეში? რა ამბავია!
ყველამ გოგონას შეხედა გაოგნებული სახით, რის შემდეგაც ბიჭმა მას ჩუმად უთხრა:
— მე სამართალს ვსწავლობ და ვიცი, როგორ ვაგრძნობინო ადამიანს თავი დამნაშავედ.
👏👏👏🙂🙂🙂
მთელი ორმოცდაოთხი წელი ისე ვიცხოვრე, არავის ცხოვრება არ დამიმახინჯებია ..
არავის ცხოვრებაზე შეურაწყოფა არ მიმიყენებია...
იგივეს ვითხოვდი დღემდე მეც მაგრამ, რატომღაც ბევრმა ისე დაიწმინდა მისი ტალახიანი , ბინძური ხელები ჩემს ცხოვრებაზე უკან მოხედილს დიდი ჭაობი დამხვდა ...
არ ვიცი რატომ ვიყავი ყოველთვის იმ საზოგადოების ფენაზე დამოკიდებული რომელთაც თავი მაგარი გოგოები ეგონათ..
-ჰოო გოგოები..
მოდას აყოლილები, ფრჩხილებზე მანიკურ წასობილებს თავი სამყაროს ღერძი ეგონათ..
საცოდავად ვმალავდი ჩემს დაკვნეტილ ფრჩხილებს და თავს დაბლა ვხრიდი, მათი დამცინავი,ირონიული სახე რომ არ დამენახა..
ცხოვრებამ, წლებმა უსაშველოდ დიდი ზიზღი დამიტოვა. ზიზღი რომელსაც ვერცერთი სიყვარული ვერ გადაფარავს.
დამარიგებენ ვიცი ზი
არავის ცხოვრებაზე შეურაწყოფა არ მიმიყენებია...
იგივეს ვითხოვდი დღემდე მეც მაგრამ, რატომღაც ბევრმა ისე დაიწმინდა მისი ტალახიანი , ბინძური ხელები ჩემს ცხოვრებაზე უკან მოხედილს დიდი ჭაობი დამხვდა ...
არ ვიცი რატომ ვიყავი ყოველთვის იმ საზოგადოების ფენაზე დამოკიდებული რომელთაც თავი მაგარი გოგოები ეგონათ..
-ჰოო გოგოები..
მოდას აყოლილები, ფრჩხილებზე მანიკურ წასობილებს თავი სამყაროს ღერძი ეგონათ..
საცოდავად ვმალავდი ჩემს დაკვნეტილ ფრჩხილებს და თავს დაბლა ვხრიდი, მათი დამცინავი,ირონიული სახე რომ არ დამენახა..
ცხოვრებამ, წლებმა უსაშველოდ დიდი ზიზღი დამიტოვა. ზიზღი რომელსაც ვერცერთი სიყვარული ვერ გადაფარავს.
დამარიგებენ ვიცი ზი
.....,,გენო ადამიამ კატეგორიულად განაცხადა უარი საეჭვო ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერაზე და მომხრეებიც ბევრი ჰყავდა, ძალიან ბევრი, მაგრამ... სად იყო და სად არა... ჯაბა იოსელიანი მხედრიონელ გენერალ გია ვაშაკიძესთან და დაცვასთან ერთად ქარივით შეიჭრა მინისტრთა საბჭოს სარდაფში... იგი შევარდნაძის დავალებით სარდლობასთან ერთად 27 ივლისის ხელშეკრულებაზე ხელმოსაწერად უხმაუროდ ემზადებოდა. წარმატებისთვის საჭირო იყო აფხაზეთის მთავრობის და სარდლობის თანხმობა.
- რა ხდება, აქ?- ყოველგვარი ენთუზიაზმის გარეშე იყვირა მან.
შარტავამ მხრები აიჩეჩა, ხმა არ გაუღია.
მის გვერდით ბრიგადის გენერალი გენო ადამია ღრუბელივით მოღუშული იდგა. მძიმედ ოხრავდა და ამღვრეულ დოდრონ თვალებს საბრძოლველად შემართულ ლომივ
- რა ხდება, აქ?- ყოველგვარი ენთუზიაზმის გარეშე იყვირა მან.
შარტავამ მხრები აიჩეჩა, ხმა არ გაუღია.
მის გვერდით ბრიგადის გენერალი გენო ადამია ღრუბელივით მოღუშული იდგა. მძიმედ ოხრავდა და ამღვრეულ დოდრონ თვალებს საბრძოლველად შემართულ ლომივ
загрузка
Показать ещё