Սիրո չափն անվերջությունն է

Երանի քեզ չհիշեի, Հազար անգամ երանի, Ցավս կարոտ չլիներ, Մեկը հաներ ինձ ոտքի։ Չկա մի դեղ որ վերցնի, Ոչնչացնի այս վերքը, Եվ թո՛ղ գրողը տանի, Եթե հենց սա է սերը։ Ապրելը շատ է դժվար, Բայց չապրելը`ավելի, Երկուսն էլ այն պատճառով, Որ առանց քեզ մնացի։ Լսու՞մ ես ինձ`որբացա, Ես որբացա սիրելիս, Քո սերը ինձ չբուժեց, Այլ խաչ հանեց`սիրելիս։ Ու թե մի օր ուրանաս, Սերդ ուզես վաճառել Մահ կարժենա այն միտքը, Որ ես Հուդա եմ սիրել։

Կյանքում պետք է ունենաս Մի ընկեր,որը միաժամանակ, Քո հայելին է և քո ստվերը: Հայելին երբեք չի ստում Իսկ ստվերը երբեք քեզ չի լքում ։

. Իմ աչքերը խոսել գիտեն, Արտասվել ու փայլել գիտեն։ Աչքերիս մեջ կա մեծ կարոտ Կա խոր անդունդ ու լույս փարոս։ Խոսքերը խափուսիկ են հաճախ, Իսկ աչքերը չեն կարող խափել։ Հայածքիս մեջ խեղտվել են Թախիծիս հետ զրուցել են։ Աչքերիս մեջ կա ցավ կսկից Արցունքներս վկան է աչքերս։ Նրաց մեջ կա չար ու բարի Կարող եք ասեք ինչ մարդ եմ ես։ .

Ցուրտ քամուց հետո թե անձրև գա, Այդ երկինքը չէ որ արտասվում է, Իմ սրտում դեռ մեր մաքուր սերը կա, Որն` քո լույս տեսքին անվերջ կարոտ է։ Ես եմ արտասվում ամպերի նման, Բայց դու կարծում ես դա խենթ երկինքն է, Դարձել ես վաղուց ինձնից անբաժան, Իմ սրտի կարոտն սեր քո անունն է։ Թողել ես տխուր աչքս քո ճամփին, Գարունն էլ ավաղ շատ է ուշանում, Քեզ է միշտ կանչում իմ կարոտ հոգին, Բայց ավաղ անգին կողքիս չի տեսնում։ Գուցե` ուշացել կամ թերացել եմ, Մեր սիրուն սերը սրտիցս հանել, Ասա սեր անգին ես ինչ մեղք ունեմ, Որ սիրտս միայն քեզ է ճանաչել։ Թող մրսեմ դրսում ցուրտ քամիներից, Թող անցորդներն ինձ անվերջ քարկոծեն, Բայց քեզ չեմ հանի երբեք իմ սրտից, Թե տարիներով անգամ մեզ զատեն։

Ես անգիր արեցի այն բոլոր գրքերը, Որոնք դու էիր սիրում, Իսկ դու չկարդացիր առաջին տողն անգամ` քեզ սիրող սրտի...

Ես չեմ ջնջում իմ՝ քեզ ուղարկված անպատասխան նամակները, որ երբ գլուխս կորցրած ուզենամ նորից գրել քեզ ու խոստովանել վերջապես, որ սիրում եմ քեզ, գրողը տանի՜, այնպե՜ս սիրուն, այնպե՜ս ինքնամոռաց… ամեն անգամ տեսնեմ ու ստիպեմ ինձ հիքասթափվել քեզանից…

Ամեն գիշեր, Երբ մեզ սիրո մի անզգույշ համբույր կբաժանի Եվ կհասկանաս, որ դու այլևս սիրտ չունես... Մի մոռացիր ինձ, Չէ որ ,Ես ամեն օր կամաց-կամաց Ինձ կորցնում եմ այս սովորության մեջ:

Սերը պատերազմով համեմվեց... Անիծվե՜ս դու` պատերազմ....

Կգան մարդիկ հոգուդ վրա, Հոգուդ վրա ասես բեռ, Քեզ բառերով կքարկապեն, Քեզ կդարձնեն սևերես։ Ու կգնան և հենց այնպես, Եվ հենց այնպես մինչև վերջ Չես հասկանա մարդն ի՞նչ է որ, Ու եթե ոչ մի հրեշ։ Մա՞րդն էլ պիտի իր նմանին Դատի ու ու դատապարտի, Ու եթե դու Աստված չես հե՜յ, Գործը Աստծո մի՛ անի։ Նելլի Հակոբյան