Предыдущая публикация
Իսկ հետո մենք կքայլենք...եւ մենք լցված կլինենք ապագայով եւ անցյալով եւ մենք իրար կսիրենք այնպես, ինչպես ոչ ոք երբեք ոչ մեկին չի սիրել...Մենք հիմա չենք կարող հանդիպել...Ես չգիտեմ ինչու... Բայց մի օր մեր հարցերին կտրվեն պատասխաններ եւ մենք կհայտնվենք մի բանում, որն այնքան պայծառ է... Եւ հիշիր ամեն քայլ, որ ես անում եմ, ինձ մոտեցնում է քեզ ես անցնում եմ կամուրջը, որը պետք է հատեմ, որ գտնեմ քեզ..
ՀԱՅԿՈ🇦🇲
***
Գարնանամուտը քո ջերմ ժպիտով,
Հմայիչ ձայնով ու ինձ կախարդած
Քո խորհրդավոր հայացքով է լի,
Ինչպե՞ս մոռանամ, որ եղել ես, կաս,
Իմ հոգեպարար, թովիչ հուշերով տարվել եմ էլի:
Դու այնքան շատ կաս իմ կյանքում արդեն,
Սրտումս, մտքում, անգամ երազում,
Քեզ ինչպե՞ս, ինչպե՞ս բացակա դնեմ,
Երբ ամենուրեք իմ ստվերն ես դու:
Եվ անկեղծ ասած, մեկ է ինձ համար`
Գարուն է դրսում, թե ձմեռ է խիստ,
Թե դու ինձ հետ ես, ես չեմ վախենում
Նույնիսկ խիստ ցրտից:
Քեզ մտքից հանել չեմ կարողանում,
Ուր մնաց սրտից:
Ախր քեզ ինչպե՞ս բացակա դնեմ,
Եթե անունդ դրոշմ է շուրթիս,
Ու այնքան շատ կաս արդեն իմ կյանքում
Քնած թե արթուն,
Որ ես իսկապես չեմ պատկերացնում,
Թե քեզ հետ կազմած իմ ամբողջ <<ես>> -ից
Քեզ ինչպե՞ս ջնջեմ,
Եվ ինչպե՞ս մնամ առանց իմ
Фильтр
Իսկ հետո մենք կքայլենք...եւ մենք լցված կլինենք ապագայով եւ անցյալով եւ մենք իրար կսիրենք այնպես, ինչպես ոչ ոք երբեք ոչ մեկին չի սիրել...Մենք հիմա չենք կարող հանդիպել...Ես չգիտեմ ինչու... Բայց մի օր մեր հարցերին կտրվեն պատասխաններ եւ մենք կհայտնվենք մի բանում, որն այնքան պայծառ է... Եւ հիշիր ամեն քայլ, որ ես անում եմ, ինձ մոտեցնում է քեզ ես անցնում եմ կամուրջը, որը պետք է հատեմ, որ գտնեմ քեզ..
ՀԱՅԿՈ🇦🇲
ՀԱՅԿՈ🇦🇲
Պատահել է, որ չեմ սիրել,
Բայց, չգիտեմ՝ ինչի՞ համար,
Չեմ զլացել անսեր տիրել.
Գրկել եմ կամ համբուրել եմ:
Չեմ ընդունել սրտիս խորքում,
Սակայն լռել-համբերել եմ...
Ես շատ հաճախ ա՛յն չեմ տվել,-
Մեղանչել եմ,- կարո՜ղ էի.
Ու շատ հաճախ ցած եմ թևել,
Իսկ վեր թևել կարո՜ղ էի:
Եվ փախուստ եմ ինձնից տվել՝
Ուրիշ տեղ եմ իզուր չվել -
Օտա՜ր ոլորտ՝ օտա՜ր թևով,
Մինչդեռ մնալ կարո՜ղ էի,
Կարո՜ղ էի և - պարտավո՛ր...
Բայց, չգիտեմ՝ ինչի՞ համար,
Չեմ զլացել անսեր տիրել.
Գրկել եմ կամ համբուրել եմ:
Չեմ ընդունել սրտիս խորքում,
Սակայն լռել-համբերել եմ...
Ես շատ հաճախ ա՛յն չեմ տվել,-
Մեղանչել եմ,- կարո՜ղ էի.
Ու շատ հաճախ ցած եմ թևել,
Իսկ վեր թևել կարո՜ղ էի:
Եվ փախուստ եմ ինձնից տվել՝
Ուրիշ տեղ եմ իզուր չվել -
Օտա՜ր ոլորտ՝ օտա՜ր թևով,
Մինչդեռ մնալ կարո՜ղ էի,
Կարո՜ղ էի և - պարտավո՛ր...
***
Գարնանամուտը քո ջերմ ժպիտով,
Հմայիչ ձայնով ու ինձ կախարդած
Քո խորհրդավոր հայացքով է լի,
Ինչպե՞ս մոռանամ, որ եղել ես, կաս,
Իմ հոգեպարար, թովիչ հուշերով տարվել եմ էլի:
Դու այնքան շատ կաս իմ կյանքում արդեն,
Սրտումս, մտքում, անգամ երազում,
Քեզ ինչպե՞ս, ինչպե՞ս բացակա դնեմ,
Երբ ամենուրեք իմ ստվերն ես դու:
Եվ անկեղծ ասած, մեկ է ինձ համար`
Գարուն է դրսում, թե ձմեռ է խիստ,
Թե դու ինձ հետ ես, ես չեմ վախենում
Նույնիսկ խիստ ցրտից:
Քեզ մտքից հանել չեմ կարողանում,
Ուր մնաց սրտից:
Ախր քեզ ինչպե՞ս բացակա դնեմ,
Եթե անունդ դրոշմ է շուրթիս,
Ու այնքան շատ կաս արդեն իմ կյանքում
Քնած թե արթուն,
Որ ես իսկապես չեմ պատկերացնում,
Թե քեզ հետ կազմած իմ ամբողջ <<ես>> -ից
Քեզ ինչպե՞ս ջնջեմ,
Եվ ինչպե՞ս մնամ առանց իմ
Գարնանամուտը քո ջերմ ժպիտով,
Հմայիչ ձայնով ու ինձ կախարդած
Քո խորհրդավոր հայացքով է լի,
Ինչպե՞ս մոռանամ, որ եղել ես, կաս,
Իմ հոգեպարար, թովիչ հուշերով տարվել եմ էլի:
Դու այնքան շատ կաս իմ կյանքում արդեն,
Սրտումս, մտքում, անգամ երազում,
Քեզ ինչպե՞ս, ինչպե՞ս բացակա դնեմ,
Երբ ամենուրեք իմ ստվերն ես դու:
Եվ անկեղծ ասած, մեկ է ինձ համար`
Գարուն է դրսում, թե ձմեռ է խիստ,
Թե դու ինձ հետ ես, ես չեմ վախենում
Նույնիսկ խիստ ցրտից:
Քեզ մտքից հանել չեմ կարողանում,
Ուր մնաց սրտից:
Ախր քեզ ինչպե՞ս բացակա դնեմ,
Եթե անունդ դրոշմ է շուրթիս,
Ու այնքան շատ կաս արդեն իմ կյանքում
Քնած թե արթուն,
Որ ես իսկապես չեմ պատկերացնում,
Թե քեզ հետ կազմած իմ ամբողջ <<ես>> -ից
Քեզ ինչպե՞ս ջնջեմ,
Եվ ինչպե՞ս մնամ առանց իմ
загрузка
Показать ещёЛевая колонка
О группе
Սերը միայն մեկ կանոն ունի՝ երջանկացնել սիրելիին...
Скрыть информацию
Фото из альбомов