Фильтр
Закреплено
  • Класс
ბევრჯერ საკუთარი ცრემლი ვერ ვაჩერე
მაგრამ შევუჩერე სხვას...
ბევრჯერ საკუთარი გული ვერ განვკურნე
მაგრამ გავნუკურნე მას...
ზოგჯერ მინდოდა, რომ ვიღაც მოსულიყო
ტკბილი გამეგონა ხმა...
საკუთარ ნუგეშს და სითბოს მოკლებულმა
ისევ ვანუგეშე სხვა...
გზაზე იხედები ისევ ბურუსია,ისევ არაფერი ჩანს
მაგრამ სულის ნაწილს
სჯერა სინათლის და
რომ გამოიდარებს სწამს...
ბევრჯერ ტკივილების დიდი ქარავანი
ჩუმად გავაყოლე ქარს,
ისე ავიტანე დარდი,მწუხარება
ვერავის ვაწვდენდი ხმას...
ბევრჯერ დაცემული ისევ წამოვდექი
ძალა დავატანე თავს,
ცრემლი შევიმშრალე,ისევ გავიღიმე
ასე მოვუყვები გზას...
ბევრჯერ საკუთარი ცრემლი ვერ ვაჩერე
მაგრამ შევუჩერე სხვას...!
ბევრჯერ საკუთარი ცრემლი ვერ ვაჩერე
მაგრამ შევუჩერე სხვას...
ბევრჯერ საკუთარი გული ვერ განვკურნე
მაგრამ გავნუკურნე მას...
ზოგჯერ მინდოდა, რომ ვიღაც მოსულიყო
ტკბილი გამეგონა ხმა...
საკუთარ ნუგეშს და სითბოს მოკლებულმა
ისევ ვანუგეშე სხვა...
გზაზე იხედები ისევ ბურუსია,ისევ არაფერი ჩანს
მაგრამ სულის ნაწილს
სჯერა სინათლის და
რომ გამოიდარებს სწამს...
ბევრჯერ ტკივილების დიდი ქარავანი
ჩუმად გავაყოლე ქარს,
ისე ავიტანე დარდი,მწუხარება
ვერავის ვაწვდენდი ხმას...
ბევრჯერ დაცემული ისევ წამოვდექი
ძალა დავატანე თავს,
ცრემლი შევიმშრალე,ისევ გავიღიმე
ასე მოვუყვები გზას...
ბევრჯერ საკუთარი ცრემლი ვერ ვაჩერე
მაგრამ შევუჩერე სხვას...!
თუ სიყვარული გაზაფხულია -- რატომ ვეძებ გამხმარ ტოტებს, როცა ამდენი მწვანე ხეა.
თუ სიყვარული ზაფხულია -- ქურქს რატომ ვეძებ, როცა გარეთ მზე წვიმს და სიცხე ადიდდა.
თუ სიყვარული შემოდგომაა -- რატომ მშია, როცა ყანებს ზედ კბილის წინ უმწიფთ ნაყოფი.
თუ სიყვარული ზამთარია -- მაშინ გაზაფხული რატომ არის, ან ზაფხული რატომ არის, ან შემოდგომა. რატომ დგება წელიწადის ეს დროები, ამ ფანჯარასთან რატომ ველი სხვა სიმღერის შემობრუნებას.

ხან სიყვარული ისე მაღლაა --
თავის მოკვლაც აღარ გინდება,
ამოსული სულიც ვერ შეწვდება იმ სიმაღლეებს.
ამიტომაც შენს თავში ზიხარ,
მოწყენილი. უიარაღო.
როგორ უნდა გაზომო სიყვარული,
როცა ნაბიჯებით ითვლი
ნაბიჯებით ითვლი და მუხლი გეკეცება, სანამ მიაღწევ.
ამიტომაც არავინ იცის მისი სიგრძე.
როცა ამ ლექს ვწერ აღარ მიყვარხარ!
მაგრამ ვიცი რომ ადრე მიყვარდი,
შენ ჩემ სიზმრებში ახლა აღარ ხარ,
მაგრამ, იცოდე ადრე იყავი.

თუ აღარ მიყვარხარ, რა ჩემი ბრალია?!
შენ რომ გიყურებ არ მიხარია,
შენი სურათი დამიხევია
და ცეცხლის ალში დამიფერფლია,

სხვისი თვალები დამსიზმრებია
და სხვისი ნახვა მომდომებია,
ბევრი ლექსები დამიწერია
და შენზე ფიქრში გამთენებია,

მაგრამ, დამთავრდა აღარ მიყვარხარ
განა ეს ვითომ ჩემი ბრალია?!
ყველა ზღაპარში სიკეთე სუფევს
ზოგჯერ სიკეთეს არც უხარია!

შენ ჩემ სიზმრებში უკვე აღარ ხარ,
მაგრამ, ვიცი რომ ადრე იყავი
როცა ამ ლექს ვწერ აღარ მიყვარხარ
მაგრამ, იცოდე ადრე მიყვარდი
დილა გათენდა,დილა სიცივის,
მეგონა ყინვამ გული დაფარა,
თურმე დღე იყო ცხოვრების შეცვლის
და შემახსენა, რომ ვარ პატარა

მე ისევ შევხვდი პატარა გოგოს
რომელმაც ისევ ცრემლად დამღვარა
რომელთან ყოფნის ყოველი წამი
ჩემში დარჩება როგორც იარა

ისევ გათენდა დილა ზამთრისა,
მეორე დღეა,არა გვიანი........
და სასწაული მოხვდა ჩემ გულში
ისევ ქრის ნაზი, თბილი ნიავი

მე შემიყვარდა გოგო პატარა
ისევ ვიგრძენი წყალობა ღმერთის,
ისევ მეგონა ჩემ ცხოვრებაში
დადგა ზაფხული ცივ ზამთრის თვეში

თოთხმეტი იყო, თებერვლის შუა
როცა დეაიწყო ეს ისტორია
როცა მივმართე ნაზი სიტყვებით
„ჩემი ცხოვრების პაწაწო გქვია!

როცა სიჩუმე ჩემში იღვიძებს
არ მეძინება, კვლავ შენზე ვფიქრობ,
ღამის კედლებში საშველად ვეძებ
შენი თვალების უნაზეს სითო
მიყვარხარ ისე... როგორც არასდროს, აღარ დავიწყებ თავის მართლებას, შენმა ღიმილმა აღარ განავრცოს, რაც მე მეგონა ის რომ მართლდება, მიყვარხარ ჩემთვის გადარეული, და ზუსტად ვიცი ვერ შეგელევი, გადავიქცევი ისევ ეულად, და ვისკის წვეთებსაც კვლავ შევერევი, მიყვარხარ ისე... მიყვარხარ ისე... ღმერთებმა მინდა რომ შეამჩნიონ, და შემდეგ კოცნას მოგიძღვნი ისეთს ,ყველა პლანეტა რომ შეარყიოს, და შენ მოგიძღვნი ამ ერთ სამყაროს, ყველაფერს დავთმობ რაც გამაჩნია, ამ დედამიწამ სულ რომ ამყაროს ,უფალმა შენთვის მე გამარჩია, მიყვარხარ ისე... როგორც არავინ, და მეყვარები როგორც არასდროს, და თუ გამომრჩა რამე მთავარი, ლექსებმა მინდა შემდეგ განავრცოს...
პულსის დაცემამდე შემიყვარდი,
არანორმალურის სიმპტომებით,
სანამ გულის ღილებს შევიკრავდე
კიდევ მეათასედ ვიომებდი.
ჰო, სიყვარულის მათბობს კოცონი
და ამ სითბოთი დღემდე ვსულდგმულობ,
მომინდა ახლაც ისე გაკოცო,
რომ შენი სუნთქვით ამოვისუნთქო.
იქნებ ამ საღამოს,ღამის ორზე
ვარსკლავთცვენაა და დაგიბედო,
მინდა მზის ამოსვლას ალიონზე
შენი თვალებიდან შევეგებო,
მაგრამ ქარია და უფრო მეტი,
ბედი ჩვენს კალენდარს თარიღს უცვლის,
ნეტავ სხვამ რა იცის გამეტებით
რარიგ მიძნელდები და განგიცდი.
იცი? შევიშალე, ვეტოლები
ღმერთებს, დედამიწა დავიპყარი,
არანორმალურის სიმპტომებით
პულსის დაცემამდე შემიყვარდი.
რბიან დღეები და რაც დრო გადის
უფრო ახლოვდება განაჩენი,
თუნდაც არაფერზე მესაუბრო
ოღონდ ჩამეხუტე, გადავრჩები
სხვა სუნამოს რომ გიყიდის,
მე გაჩუქებ ლექსებს მრავალს,
სხვა მანქანით გამოგივლის,
მე გზას ვტკეპნი შენსკენ მავალს,
სხვა ყავაზე დაგპატიჟებს,
მე გაჩვენებ ხედებს გაშლილს,
სხვის სუნამო გათავდება,
ჩემს ლექსებს კი დროც ვერ წაშლის.
ალბათ გმართებს დაფიქრება
აირჩიო ის სხვა თუ მე...
გამიღიმებ მაგრამ ბოლოს,
სხვას აირჩევ მაინც თურმე...
შევხვდებით ისევ, როცა სული გრძნობებს დანამავს,
ბახუსში ბოლო ღერით ვტკბები, მეტი არამაქვს,
ვერაფერს ვშველი საკუთარ თავს რეჟიმს არეულს,
გადაკარგული შენც მიპოვნი სადმე გარეულს,

ავად ვიყავი, ისე მძიმედ თითქოს ვკვდებოდი,
დაბრმავებული ამ ყველაფერს ვეღარ ვხვდებოდი,
შენთან მოსვლისთვის ეს მანძილი მგონი დიდია,
ბოლო შანსი კი ჩამტვრეული გრძნობის ხიდია,

შევხვდებით ისევ, როცა ნუში იყვავებს ბაღში,
ვეღარ ეტევა ჩემი სული, წყეულ ამ ტანში,
ნერვებს მიტოკავს დარჩენილი ოხრად წუთები,
ცხოვრებისგან კი სანუგეშოდ მრჩება ხურდები,

დროს ვერ ვაჩერებ, არაფრისმთქმელ სიტყვებს მაყრიან,
დღეს ენძელები უშენობით თავებს დახრიან,
გაიყინება, ჩემი სული ალბათ ეს დარდიც,
სურნელი მხიბლავს, სისხლისფერი ეკლიან ვარდის,

ბოდიშს მოვიხდი ქ
Показать ещё