СУРИЯДАГИ БЕШ ЁШЛИ БОЛАКАЙ.
Фаришта илтимос айтгин нега,
Бу оламга келтирдинг мени,
Мактабга ҳам боролмай нега,
Гул умримни сўндирдинг мени.
Дўзахга тушсам розийдим ахир,
Тинч диёрда тўғилса эдим,
Суқир бўлсам кўнардим ахир,
Зулмат ичра нурафшон эдим.
Толийимга битмадинг меҳр,
Дарё оққан қонлар камидди,
Одамларга кўрсатиб қаҳр,
Урушнинг азоби бизга камидди.
Умрим бошланмай якунга етди,
Мени таниганлар барчаси кетди,
Осмондан боқарман ёшларим билан,
Ватаним тупроғи топталиб, кетди.
Онажоним дастлаб оламдан ўтди,
Жанатда отажоним қўларин тўтди,
Менинг ўлимимга улар чидолмай,
Ҳар куни эрталаб аламлар ютди.