Фильтр
561303712867

Добавила 3 фото в альбом

561303712867

Добавила фото в альбом

Фото
Фото
  • Класс
სიყვარულო, ნიჭო სრულო,

წამ ტკბილო და ხანგრძლივ მწარე,

ჯერ აკვანო ნეტარების,

მერმე კუბოვ და სამარე!



დღეს ჩემი ხარ, ხვალ სხვისი ხარ,

უგზო-უკვლოდ მოარული!

სად არს შენი დასაბამი?

ან სადა გაქვს დასასრული?



ზოგი გყვედრის, ზოგი გვედრის,

ყველას კი ჰსურს, რომ გემონოს!..

ვინ არის, რომ შენსა სიტკბოს

სიცოცხლე არ შეუწონოს?



დიდის ხნობით… მაღალ გრძნობით

თუმც არავის არ ახარებ

და წამიერ სიტკბოებას

საუკუნოდ წაამწარებ,



მაგრამ მაინც ყველა გეძებს!..

ცოცხალმა ვით დაგიწუნოს?

ვინ არის, რომ იმ ერთს წამში

არ გასწირავს საუკუნოს?!
მიყვარხარ ძლიერ... ძლიერ...

რაც გადის დრო და ხანი,

მე უფრო მეტად მიყვარს

შენი პატარა ტანი.


შენი შავი თმის ბუჩქი

ეგ თეთრი შუბლის სერი

თვალები გიშრისფერი

ლოყები ვარდისფერი,


შენი თითები მიყვარს

ორი პატარა თათი

ო, იცი როგორ მიყვარს,

ოდნავ შეხებაც მათი.


ო, იცი როგორ მიყვარს

გამოუთქმელი ენით?

შენი გრძნობების სიღრმე,

სულის სიმაღლე შენი.


მე დარდიც მიყვარს შენი

შენი ღიმილიც ფართო

მე ცრემლი მიყვარს შენი

შენი კისკისიც მართობს.


მე შუქი მიყვარს შენი

რა არის მისი ფასი!

მე ჩრდილიც მიყვარს შენი

მზის დაბნელების მსგავსი...


მიყვარხარ ძლიერ... ძლიერ

მწვავს შენი ტრფობის ალი

მიყვარხარ... ძლიერ... ძლიერ

მთელი გრძნობით და ძალით.


მთელი სამყარო ვრცელი

შენით არსებობს ჩემთვის

რაზეც
ტანო ტატანო, გულწამტანო,

უცხოდ მარებო!

ზილფო, კავებო, მომკლავებო,

ვერსაკარებო,

წარბ-წამწამ-თვალნო, მისათვალნო,

შემაზარებო,

ძოწ-ლალ-ბაგეო, დამდაგეო,

სულთწამარებო,

პირო მთვარეო, მომიგონე

მზისა დარებო!

თვალთა ნარგისი, დამდაგისი,

შეგშვენის მწველად,

ყელსა ბროლისა, უტოლებსა,

გველი გყვა მცველად,

გეხსნეს ხალები, მაკრძალები,

ამარტის ველად,

ნარინჯნი ორნი, ტოლნი, სწორნი,

მიქმოდენ ხელად,

მიწვევენ შენად შესამკობლად,

დამამწარებო!

ალვაო, გესხნეს ორნი ნორჩნი

მოსარხეველნი,

ზარიფსა წელსა დაეკვირნეს

ქვეყანად მვლელნი,

ოდეს გნახვიდი, შევიმატნი

ათასნი წელნი.

აწ დამლევიან ყოვლნი დღენი,

უცხო ვარებო.

ბაგემდუმრიად გიალერსებ,

ბაგეო ვარდო!

თვალთა სურიან ხილვა
სიყვარულო, ძალსა შენსა ვინ არს რომე არ ჰმონებდეს?..

ვინ არს რომე გულსა ტახტად, ოხრვას ხარკად არა გცემდეს?

შენგან მეფე მონას ეყმოს, შენგან ბრძენი ხელად რებდეს,

და ბულბულსა რად ეზრახვის, რომ შენგამო ვარდს შეჰყეფდეს!



სიყვარულო, ძალსა შენსა ყოველი გრძნობს, არსებს რაცა,

სჯულსა შენსა ყველა ერჩის: ბერი, ერი, მეფე, ყმაცა;

ხელმწიფე ხარ თვითმპყრობელი, ტახტი მზა გაქვს, ჰგიებ საცა,

გულები გყავს ქვეშევრდომად, ამას მეც ვგრძნობ და თვით სხვაცა.



შენის უღლისგან გამოსვლა ნეტა უნდოდეს რადმე ვის!

თუ შენ ხარ ვნების მიზეზი, ლხენაც შენგან არ გვეძლევის?

ნამდვილ კეთილ არს განცხრომა, იგი ნუმც-ოდეს გველევის,

მაშა ცუდია, თუ მაში სიბნელეც არსით ერევის!
ეხლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შუაღამე იწვის, დნება,
სიო, სარკმლით მონაქროლი, ველთა ზღაპარს მეუბნება.
მთვარით ნაფენს არემარე ვერ იცილებს ვერცხლის საბანს,
სიო არხევს და ატოკებს ჩემს სარკმლის წინ იასამანს.

ცა მტრედისფერ, ლურჯ სვეტებით ისე არის დასერილი,
ისე არის სავსე გრძნებით, ვით რითმებით ეს წერილი.
საიდუმლო შუქით არე ისე არის შესუდრული,
ისე სავსე უხვ გრძნობებით, ვით ამ ღამეს ჩემი გული.

დიდი ხნიდან საიდუმლოს მეც ღრმად გულში დავატარებ,
არ ვუმჟღავნებ ქვეყნად არვის, ნიავსაც კი არ ვაკარებ.
რა იციან მეგობრებმა, თუ რა ნაღველს იტევს გული,
ან რა არის მის სიღრმეში საუკუნოდ შენახული.

ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიქრს წუთი წუთზე უამესი,
საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ქალის ხვევნა და ალერსი;
ვერც ძილის დროს ნელი
Показать ещё