Предыдущая публикация
Фильтр
patmutyunner_Երեկոյան տուն վերադառնալիս բակում տեսա Աշոտին։ Ինձ տեսնելուն պես նա մոտեցավ ու գրկեց։ -Չեմ ուզում գնամ,- ասացի ես։ -Ես էլ,չեմ կարա առանց քեզ,- պատասխանեց նա։ -Խոսք տուր որ չես մոռանա,- ասացի ես նայելով աչքերին։ -խոստանում եմ, դու էլ խոսք տուր,- ասաց նա։ -Խոստանում եմ։ Նա կրկին գրկեց ինձ, չէի ուզում բաց թողներ։ Ուղղակի չէի կարողանում պատկերացնել որ էլ չեմ տեսնելու նրան, չեմ զգալու այս ջերմությունը։ Նա ուղեկցեց ինձ մինչեւ մեր տուն,այնտեղ ինձ էին սպասում մայրիկը,հայրիկը, տատիկը ու Արտակը։ -Մնա կողքս,ուզում եմ որ դու էլ լինես,- ասացի ես։ -Աղջի՜կս,- բացականչեցին ծնողներս ու մեկը մեկին հերթ չտալով փաթաթվեցին ինձ։ Ես անշարժ կանգնած էի, միայն հայացքս հառել էի Արտակի վրա։ Հանկարծ ձեռքերո
patmutyunner_-Աշ, ուզում են Հասին վերցնեն, որ իրանց հետ ապրի, ու եթե դատարան դիմեն հաստատ կարան էդ անեն,- ասաց Արտակը։ - Բայց ինչի՞ հանկարծ որոշեցին հետ գան,- հարցրեց Աշոտը։ - Պապան Ռուսաստանում լավ գործա գտել ու հիմա ուզում են էլի բոլորով միասին ապրեն, Հասին էլ հետներն են տանելու,- ասաց Արտակը։ Էլ ոչ մի բառ չէի ուզում լսեմ, արագ հեռացա այնտեղից, միայն գլխումս հնչում էր << ես չեմ ուզում նրանց հետ ապրել >>։ Այդ խառը մտքերով էլ քնեցի։ Առավոտյան, երբ արթնացա Արտակը տանը չէր,մի քանի գործ արեցի ու կրկին մտա սենյակս։ Մոտ մեկ ժամ էր անցել երբ լսեցի դռան բացվելու ձայնը։ Անշուշտ Արտակն էր, նա գնաց տատիկի սենյակ եւ մոտ կես ժամ հետո նրանք երկուսն էլ եկան ինձ մոտ, տատիկի աչքերը թաց էին։ Արտակը նստեց իմ
patmutyunner_Աշոտի մասին ոչ ոքի չպատմեցի, ոչ աղջիկներին եւ ոչ էլ Արտակին, դե նա միեւնույն է իմանալու էր։ Կատարված դեպքի մասին նույնպես գիտեր, բայց իմ հետ ոչինչ չխոսաց այդ առիթով, երեւի ասելու բան էլ չուներ, միայն խնդրեց տատիկին ոչինչ չասել։ Մոտ մի քանի շաբաթ եւ մայրիկը, եւ հայրիկը չկային, բայց դա երկար չտեւեց։ Մի օր,երբ արդեն բավակնին ուշ էր եւ տատիկը քնած էր, մենք՝ ես, Արտակն ու Աշոտը ֆիլմ էինք դիտում։ Հանկարծ տան զանգը լսվեց։ -Ես կբացեմ,- ասացի ես ու վեր թռա տեղիցս։ Բաց արեցի դուռը եւ իմ առջեւ տեսա երկուսին էլ, ուղղակի քարացել էի,ոչինչ չէի կարողանում խոսել։ -Հաս, ո՞վա,- լսեցի ես Արտակի ձայնը։ Դա ինձ սթափեցրեց բայց ես ոչինչ չպատասխանեցի։ -Ինչի՞ եք եկել,- դառնալով ծնողներիս պատասխանեցի ես։ Ա
patmutyunner_-Պա՞պ, - շշնջացի ես։ Ապա համոզվելով որ դա իրոք նա է դուրս պրծա նրանց ձեռքերից ու վազեցի այդ կողմ։ -Պա՛պ, կանգնի՛,- գոռացի ես տեսնելով որ նա հեռանում է։ Նա ավելի արագ հեռացավ քան ես կհասցնեի հասնել նրան։ Ես բարձր գոռում էի ու լաց լինում, Աշոտը արագ հասավ իմ ետեւից ու կանգնեցրեց, իսկ ես ամուր փաթաթվեցի նրան ու սկսեցի ավելի ուժեղ լաց լինել։ -Վերջ, հանգստացի,- ասաց նա իր ձեռքերի մեջ առնելով ինձ։ -Տար ինձ ստեղից, խնդրում եմ,- ասացի ես կանգնելով։ Նա չթողեց, որ շարժվեմ, ինձ առավ ձեռքերի վրա ու տարավ, չգիտեմ էլ թե ուր։ Երբ թողեց ինձ, մենք արդեն բավականին հեռու էինք։ Ոչ ոք չկար, լրիվ ամայի վայր էր, միայն արջեւում, շատ հեռու երեւում էին շենքերը։ Արդեն մայրամուտ էր եւ արեւի վերջին ճառագայթ
patmutyunner_Առավոտյան արթնացա ու զանգեցի Սոֆային, նրան խնդրեցի որ այսօր զբոսնենք առանց տղաների եւ նա համաձայնեց։ Ես որոշեցի մի փոքր գիրք կարդալ, բայց չստացվեց։ Նոր էի բացել գիրքը երբ զանգ եկավ նույն անծանոթ համարից։ Ի՞նչ են ուզում ինձնից, ինչու են հանկարծ ինձ հիշել։ -Ալո,- վերցնելով հեռախոսը ասացի ես։ -Բարեւ աղջիկս, երեկ տեսա ձեզ, ինչքա՜ն էիք մեծացել,- ասաց տղամարդու մի ձայն եւ ես իսկույն գլխի ընկա, որ հայրիկն է։ Դուրս եկա սենյակիցս գնացի հյուրասենյակ որտեղ նստած էին Արտակն ու տատիկը։ Ես առանց որեւէ բան ասելու հեռախոսը տվեցի Արտակին։ Նա վերցրեց, բայց մի բառ ասելուց հետո ետ վերադարձրեց ինձ։ -Անջատեց, ո՞վ էր,- հարցրեց նա։ - Հեչ ,- պատասխանեցի ես եւ դուրս եկա սենյակից հուսալով որ Արտակը կգա ետ
patmutyunner_Ողջ ընթացքում Սոֆան փորձում էր իմանալ թե ինչ են խոսում եւ հաղորդում էր ինձ։ -Հաս էկան, էսա տենամ ինչ եմ իմանում զանգեմ,- ասաց Սոֆան ու անջատեց հեռախոսը։ Այլեւս ոչմի տեղեկություն չստացա։ Հաջորդ օրը, երբ տնից ուզում էի դուրս գալ հանկարծ ներս մտան Արտակն ու Աշոտը։ -Ու՞ր ես գնում,- հարցրեց Արտակը։ -Աղջիկների հետ ման գալու,- պատասխանեցի ես։ -Նայի դե, աղջիկներից բացի ուրիշնելա եղել ուղիղ տուն ես գալիս։ -Միանգամից ասա մի գնա էլի,- պատասխանեցի ես հաստատ իմանալով որ տղաներն էլ են այնտեղ լինելու։ -Եթե տենց վստահ ես որ ուրիշ մարդ էլա լինելու ուրեմն մնա տանը,-պատասխանեց Արտակը։ -Բայց ես հո չեմ կարա ամբողջ օրը տանը նստեմ։ -Գնա պատրաստվի մեր հետ կգաս,իսկ հիմա մեր համար մի բան սարքի,-ասաց Արտկ
patmutyunner_Մի փոքր հեռացա խմբից ու վերցրեցի հեռախոսը։ -Ալո՞,- դողացող ձայնով ասացի ես։ -Աղջիկս,- բացականչեց ձայնը։ -Մա՞մ,- ասացի ես ու արցունքներս հատ-հատ թափվեցին։ Այսքան տարի անց ես վերջապես լսեցի նրա ձայնը, ինչքա՜ն հարազատ է, ինչպես կուզեի գրկել նրան, մոռանալ ամեն ինչ, մոռանալ որ այսքան տարի հեռու է եղել։ -Մամ,- կրկնեցի ես, բայց նա ի պատասխան միայն լաց էր լինում, մի քանի վայրկյան անց նա անջատեց հեռախոսը։ Ես ընկա գետնին ամուր փակեցի աչքերս ու սկսեցի լաց լինել։ -Հաս, Հաս ի՞նչ եղավ,- լսեցի ձայներ այս ու այն կողմից։ Նրանք փորձում էին ինձ բարձրացնել, օգնեցին նստել նստարանին։ -Հաս հանգստացի, ասա տենամ ով էր զանգել։ - Սոֆ, մաման էր,- ասացի ես ու արցունքները էլ ավելի ուժեղ սկսեցին հոսել։ -Հաս,
загрузка
Показать ещёЛевая колонка
О группе
❤ Բարի գալուստ մեր նորաբաց խումբ ❤ ԴՈՒՔ այստեղ երբեք չեք ձանձրանա եւ ձեռք կբերեք տրամի բարձրացում, քանի-որ այստեղ լինելու են միայն հաճելի և ուրախ նկարներ եւ թեմաներ
SIROV#admin
Скрыть информацию
Фото из альбомов