Sevgi shunday bevafo tuyg'u,
Kun kelib tashlab ketarkan,
O'z o'rniga qo'yib g'ururni,
Kulgan ko'zni yoshlab
ketarkan.
Ishontirib achchiq
yolg'onga, Armonlarga
boshlab ketarkan. O'z
o'rniga qo'yib taqdirni, Bir
lahzada aldab ketarkan.
Bizga ochib do'zax eshigin,
O'z manzilin jannat
bo'larkan. Bizga berib
bedavo dardni, O'zi shodon
o'ynab kularkan.
Bir kun kelib asal o'rniga,
Kulib turib zahar berarkan,
Gar shunda ham qilmasa
huzur, Uzr so'rab takror
kelarkan...