Чонамро ба лаб оварди хола!
Ман аз талхиҳои ҳаёти
оилавӣ ба дод омадаму
маҷбур шуда, нома ба даст
гирифтам, то дарди дили
хешро рӯйи коғаз рехта, пешкаши хонандагони
нуктафаҳмат гардонам. Як
сол пеш баъд аз хатми
Коллеҷи тиббӣ бо ризоияти
волидонам хонадор шудам,
шавҳарамро пеш аз тӯй намешинохтам, вале оҳиста-
оҳиста ба ӯ унс гирифта,
дӯсташ доштам. Аҳли оилаи
шавҳарам аз хешони дури
падарам ҳастанду
писарашон аз байни номзадҳои зиёди
пешниҳоднамудаашон маро
интихоб кардааст, зеро бо
шавҳари апаам ошноӣ
доштаасту таърифи оилаи
моро ҳам аз забони язнаам шунида будааст. Пас аз як
моҳи арӯсиям дар
беморхонаи ноҳия, ки дар
ҳамсоягии хонаи шавҳарам
воқеъ аст, ба кор
даро