«Жоним болам! Шундай
пайт
келадики, мен қарийман.
Ўшанда
сабрли бўл ва мени
тушунишга
ҳаракат қил. Агар еётган
овқатимни бехосдан
тўкиб қўйсам,
кийимларимни сенинг
ёрдамингсиз
эгнимга
киёлмасам, «ёш боладан
ҳам
баттар» деб
оғринма. Сен шундай
қилсанг,
юрагим оғриса
ҳам маъюс жилмайиб
эслайман:
кичиклигингда
сен ҳам шундай эдинг,
буларни
ўргатаётганимда қанча
вақтим
кетаётганини
ҳатто хаёлимга ҳам
келтирмаганман.
Чунки…
ахир сен учун вақт нима
бўпти,
жонимни ҳам
аямайман. Худди
ҳозиргидай.Агар сен
билан суҳбатлашиб
ўтирганимизда,
битта гапни минг марта
такрорласам,
эзмаликда айблама, мени
эшит.
Кичкиналигингда
ухлашинг учун
битта эртакни
минг мартала