დახეტიალობს,ქუჩებში დაქრის,
ბანცალ–ბანცალით ბილიკზე დადის,
თავს მარტოსულად გრძნობს და თან იცის,
შიმშილი ტანჯავს და ვეღარ დაიცდის.
წავა კიბის ქვეშ, თავს რით გაირთობს,
აიღებს ფუნჯებს და ხატვაც დაიწყო,
ხატავს შედევრებს,ფიქრებში მიდის,
ფუნჯები ფურცელზე ,სულ სწრაფად მიჰქრის.
კმაყოფილია,იცის კარგია,
ცვლის ერთ პატარა,არყის ჭიქაზე,
უცებ გადაჰკრავს და ისევ ტირის,
შიმშილი ტანჯავს თბილისის ქუჩაზე.
მარტოსულია,კიბის ქვეშ ხატავს,
მისთვის შავი,ცხოვრების ფერია,
ტკივილი სულს ისე შეუბღალავს ,რომ
მისთვის ცხოვრება, არყისფერია.
წავა ამქვეყნად,სულ მარტოსულად,
წავა და ტოვებს ბრწყინვალე ნახატს,
ხალხი ფხიზლდება და შემდეგ ნანობენ,
პატივისცემით,ნიკო ფიროსმანს!