Երբ առաջին անգամ լսեցի նրա
ձայնը, նա խոսում էր առանց լռելու,
ու ես լռում էի նրա փոխարեն,
լռում էի այնքան, որ իմ
լռության մեջ սկսում էի մրսել։
Հետո ասաց.
-Հասկացիր՝ այդ ապակե սիրտը,
որ քեզ տրված է,
տրված է սիրելու համար…
Ասում էր՝ ես ավելի
լավ է մրսեմ,
քան ոչինչ չզգամ…
Նրա հետ զրուցելիս
մի գավաթ գինի կար դրված,
որից մի կում անգամ չխմեցի,
Բայց, գրողը տանի,
Ինչո՞ւ էի հարբած...
Ուզում էի մի անգամ գոնե
շոշափել իրեն` հասկանալու`
մարմի՞ն ունի, թե՞ միս ու արյան
փոխարեն մաքուր մի թրթիռ է,
մերկ մի հնչյուն,
որ ծնվել էր լույսից առաջ։
Այնքա՜ն հոգի կար նրա մեջ,
որ վախենում էի անգամ ձեռքը բռնել...
Չեմ հասկանում՝ ինչպե՞ս կարելի է
մոռանալ նման կնոջը, ում հետ դու
վերածնվում ես, փոխվում է հոգո