АЖАЛ
Бир қўрқоқ киши бор эди, уруш пайтида доим
лашкарнинг орқа тарафида беркиниб юрар,
қилич-ўқдан
қочишга ҳаракат қилар эди. Бир куни қарашса,
ўша киши қўшиннинг энг олдинги сафида жанг
қилаётган эмиш.
Шунда бунинг сабабини сўрашибди. Бояги киши
бундай жавоб қилибди: «Ўтган куни жанг пайти
бир камон ўқи
келиб олдимга тушди. Назаримда ўқ
қимирлаётгандай туюлди. Эътибор бериб
қарасам, ўқ тупроқ остида яшири-
ниб ётган илонга келиб санчилган экан. Шундан
хулоса қилдимки, қаёққа қочсам ҳам ажал етса,
қутилиш йўқ,
ўша жойда тутиб оларкан. Шунинг учун
қўрқувни бир четга улоқтириб, жангда олдинги
сафга ўтдим…».