Ўрта ёшлардаги бир эркак ўсмир ёшидан ўтган ўғли билан поезд вагонларидан бирига чиқиб, ўз жойларига ўрнашиб олишди. Йигит дераза ёнида ўтирди. Поезд ўрнидан қўзғалгани он у қўлларини ойнаси туширилган деразадан чиқариб, ҳавода бир муддат кўтариб турди-да сўнг ички завқ, ҳаяжон билан қичқириб юборди:
- Дада, қаранг, дарахтларнинг ҳаммаси ортда қолиб кетяпти!
Ота ўғлининг самимийлигидан кулимсиради. Вагонда ота-ўғилдан ташқари яна йўловчилар ҳам бор эди: эр-хотин. Улар йигитнинг ёшига ярашмаган қилиғидан, ўзини оқ-қорани энди ажратаётган болакайдан тутишидан ҳам таажжубланиб, ҳам беписанд кулиб қўйишди.
Орадан бироз вақт ўтгач, йигит яна ички ҳаяжон, ҳайрат билан қичқириб юборди: