Güvən, sadə bir sözdür, amma bununla əlaqədar o qədər probləmlər yaşayırıq ki, bəzən o söz, o duyğu heç olmayaydı keçər könlümüzdən. Əbəs yerə, çünki o duyğu olmasaydı, həyatımız bizə bəlkə də bir zindan olardı.
Güvənmək səhrada bir ağaca bənzər, niyə səhrada? Çünki insanlar arasında təklərə güvənərsən, təklərə etimad göstərərsən. Geri qalanına qarşı, güvənilir olsa belə, yaxın bilmədiyin üçün o duyğunu yaxın belə buraxmazsan.
Güvəninə şübhə bir fırtınaya bənzər. İnsanın bütün düşüncələrini alt-üst edər. Fırtınada ağacın çəkdikərini bizim beynimiz, düşüncələrimiz çəkər, bir tərəfdən o biri tərəfə sallanar. Bəs bir dəfə o yerindən oynayarsa? Ya bircə dəfə yerindən oynayarsa? Heç bunu düşü