Мен доим согинганларимни
кутиб яшардим, ва уларни
топардим, лекин кеч буларди.
Н.исмли киз унверситетга
кирганда, тугриси бир куришда
юрагимда бир „хис”
уйгонганди. Лекин бу даражада
севиб колишимни билмасдим.
Мен унга „бир кун келиб сен
хам йукотганларим катори, сен
хам ташлаб кетасан”
деганимда у булса „мен сизни
жуда севаман сизсиз яшашни
хайолимга келтиролмайман”
деген эди. Мана у менсиз, мен
эса усиз. Хали хануз унинг
овози, кулишларини
унутолмаяпман. Олдига борай
десам боролмайман, чунки у
энди бегона (мен учун) булган
бир йигитнинг хасми.
„Хайолимдан утиб турсанг
кандок чидай. Зимдан таъкиб
этиб турсанг кандок чидай. Бир
пайитлар мени кутган
эшигингдан. Бегона