Фильтр
ВсёУвлечения
Musahib Qasimzade
14 мая 2013
Canavar bərk acmışdı. Neçə gün idi dişinə ət dəymirdi. Çox gəzib dolansa da, əlinə bir ov keçmirdi.
Axırda meşədən çıxıb kəndə yaxınlaşdı. Arxın qırağındakı qamışlığa girib gizləndi. Az keçmiş bir quzu arxdan su içməyə gəldi. Suyu içib başını qaldıranda canavarı qarşısında gördü. Canavar dedi:
- Yaxşı əlimə düşmüsən. Neçə gündür dilimə ət dəymir. İndi səni yeyib qarnımı yaxşıca doyuraram.
Quzu qorxudan titrəyə-titrəyə dedi:
- İxtiyar sənindir, canavar lələ. Ancaq mənim ətim çox şitdir. İcazə ver, gedim duz, istiot gətirim, səp ətimin üstünə, ləzzətlə ye.
Canavar razılıq verdi. Quzu tez təpəni aşıb bir də qayıtmadı.
Bahruz Abdullayev
14 мая 2013
Biri varmış, biri yoxmuş, bir padşah varmış. Bu padşahın da bağında bir alma ağacı varmış. Bu ağac birinci gün çiçək açarmış, ikinci gündə çiçəyini tökərmiş, üçüncü gündə bar verərmiş. Bu almanı hər kəs yesəymiş on beş yaşında oğlan olarmış.
Padşah hər gün səhər tezdən sübh açılan kimi durub gedərmiş bağa ki, almanı dərib yesin, amma görərmiş ki, alma dərilib. Kor-peşman geri qayıdarmış. Bir gün belə, beş gün belə, axır padşah təngə gəlib böyük oğlunu yamna çağırdı. Oğul atasımn qulluğuna gələn kimi baş endirib dedi:
—Ata, sənə fəda olum, mənə görə nə qulluq? Atası dedi:
—Belə də iş olar? Mən padşah ola-ola bağımdakı almaya həsrət qalam, heç ondan yeməyəm. Gərək nə təhər olsa, almanı oğur
загрузка
Показать ещё