Хикоят. Бир аёл Имом Хасан Басрий (р.а) хузурларига келиб, йиглаб: "Эй имом, кизим якинда вафот этган эди. Тушимда уни коп кора кийимда, буйни ва оёклари оташ занжирлари билан богланган холда курдим",-деди. Имом Хасан Басрий ва асхоблари буни эшитиб йиглаб юбордилар. Бир канча вактдан кейин имом Хасан Басрий уша кизни тушларида курсалар, эгнида харир кийимлар бошида зар зеварли тож, Жаннатда тахт устида ултирган эди. "Эй имом, мени танимадингизми?",-деди. Имом "йук",-дедилар. Киз: "Онам хузурингизга бориб менинг азоб укубатим хакида гапирган эдилар",-деди. Имом: "Бу мартабага кандай эришдинг?",-деб сурадилар. Киз деди: "Бир одам кабристон олдида утаётиб, хазрати Расулаллох (с.а.в)га салаво